Widowisko śmierci

Spojrzałem na poranne nagłówki w mediach, usłyszałem poranne serwisy informacyjne, kolejna codzienna tragedia. Kolejny wypadek. Media szaleją ze szczęścia, działa zasada - im brutalniej, tym więcej emocji, tym większe widowisko. Ale przecież - to nic nowego.

Śmierć – coś co nas pociąga. Sprawa ostateczna. To co jest pewne, niepewność budzi w nas tylko to, czy istnieje coś poza. Śmierć da się uchwycić. Nie ma w niej niczego transcendentalnego. Jest czysta biologia – ostatni oddech, koniec pracy mózgu, serce się rozsypuje z niedoboru tlenu. Krew przestaje obracać się w rytmie, który wytyczał nasz organizm.

Przyglądamy się śmierci z fascynacją, ponieważ chcemy zobaczyć w obrazie osoby umierającej nas samych. Szukamy wyobrażenia, w które się wpisujemy.

Widowisko śmierci – towarzyszy nam od początku dziejów. Nawet w starożytności, Sokrates cierpiał na oczach swoich uczniów, śmiejąc się i dyskutując na tematy filozoficzne – jak wynika z niektórych przekazów. Więc śmierć – łączy się nie tylko z płaczem i bólem bliskich, ale z radością i oczekiwaniem osób obcych.

Sieć informatyczna staje się, medium gdzie śmierci można „dotknąć”. Wybieramy z jednego portalu społecznościowego, odpowiedni temat: egzekucję Nicolae Ceausescu, ewentualnie na deser poprosimy o udostępnienie egzekucji Timothy'ego Mc Veigha, by przed snem uraczyć się obrazem śmierci Saddama Husajna (który jakimś cudem znalazł się w Sieci). Oczywiście, jeżeli jesteśmy pozbawieniu uczuć ludzkich (to znaczy - europejskich), możemy wejść na stronę Al-Dżaziry, zapłacić za dostęp do archiwum i obejrzeć egzekucje osób porwanych przez fundamentalistów islamskich. Internet jest oknem na śmierć.

„Kultura podglądactwa”, „kultura oglądactwa” – terminy, którymi posługuje się Marek Ziółkowski z Zakładu Socjologii Wiedzy i Świadomości Społecznej poznańskiego UAM – rozwija się. "Samo zdarzenie nie jest przypuszczalnie bardziej drastyczne niż wiele scen z filmów - mówi Ziółkowski - dochodzi do tego jednak swoisty smak autentyzmu.”

Poszukujemy w śmierci tego co możemy uchwycić, to co nam wymyka się codziennie idąc ulicą. Poszukujemy sensów. "Śmierć jest wyzwaniem" - jak to pisała Virginia Wolf.

Śmierć jest ostatecznym końcem, człowieka, a więc i zła jakiego dokonał wobec drugiego człowieka. Jest absurdem. Jest społecznie pożądana. Jest karą i nagrodą. Jest w końcu – spektaklem życia.