Ostatni ludzki wynalazek

Móc żyć wiecznie? Zatrzymać proces starzenia? Brzmi fascynująco. Jednak byłaby to nieśmiertelność pod pewnymi warunkami: że nikt mnie nie zabije lub nie spotka mnie jakiś wypadek. Wyobraźmy sobie, jak żyliby ci, których byłoby stać na odpowiednią kurację. Zapewne w zamknięciu przed innymi, w ciągłym strachu, że ktoś lub coś ich zabije.

 

Taka nieśmiertelność chyba nie miałaby sensu. Życie wieczne, ale w nieustannym lęku, że jednak się je utraci – czyli żadne życie. Jeszcze gorzej miałaby większość społeczeństwa, dla której kuracja przeciwko starzeniu byłaby zbyt droga (nieśmiertelność byłaby przecież bezcenna).

 

Czym to mogłoby skutkować?

 

Większość ludzi – 99% a raczej 99,9999% – skazana byłaby na śmierć, ze świadomością, że mają za mało pieniędzy, aby kupić sobie nieśmiertelność! To byłby czysty absurd i chyba także koniec ludzkości; „ludzie śmiertelni” postanowiliby zapewne zabić tych, których stać na nieśmiertelność – „ludzi nieśmiertelnych”, lub odwrotnie: ci drudzy uprzedziliby tych pierwszych. Jestem pewien, że gdyby wynaleziono taki lek, to

 

 byłby trzymany w największej tajemnicy. 

 

Czym byliby ci, których nie stać na nieśmiertelność?

 

Zapewne narzędziami, podludźmi – istniejącymi tylko w tym celu, aby umilić życie nieskończone, życie wybrańców. A co by zrobiono z nadmiarem ludzi śmiertelnych, którzy niepotrzebnie zaludniają ziemię, niszczą jej piękną przyrodę, zajmują przestrzeń dzikim zwierzętom, szczególnie wymierającym gatunkom?

 

 Wyrżnięto by ich w pień – tym razem nie w imię Boga, ale w imię nadczłowieka.

 

Pozostałych przy życiu – w ściśle określonej liczbie – zapewne by wysterylizowano, a wybrańcom – śmiertelnym szczęśliwcom dano prawo do jednego dziecka. Przypuszczalnie jedyna moralność, jaka by istniała, to nieśmiertelność i przyjemności wybrańców.

 

 

Kto jest więc bardziej naiwny?

 

Czy ja, marzący o życiu wiecznym ofiarowanym mi przez Boga (być może nawet urojonego), czy miliarder, który za pieniądze pragnie dostać to samo, ale w „tym” świecie: zamraża się w nadziei, że za x lat zostanie wynaleziony cudowny lek, bądź przepisuje cały majątek hochsztaplerowi, który obiecuje, że zdradzi mu receptę na nieśmiertelność, albo też w wieku 60 lat łyka tabletki i robi wszystko, aby przeżyć jeszcze 10–15 lat w jak najlepszej kondycji, bo wierzy, że właśnie w tym czasie zostanie odkryty lek na śmiertelność?

 

 

Wydaje mi się, że także marzenie niektórych ateistów (być może szlachetne i szczere) o tym, aby wreszcie wszyscy uwierzyli w nieistnienie Boga, aby każdy człowiek zgodził się z „ich prawdą”, jest nie tylko niebezpieczne, ale też

 

 nie mniej dziecinne niż wiara we wróżki i w krasnoludki.