Nie dorośliśmy do Popiełuszki

Wczoraj, na festiwalu w Wenecji, odbył się nadzwyczajny pokaz filmu Wieczyńskiego Popiełuszko. Wolność jest w nas . To w sumie niezły moment, żeby ten film sobie przypomnieć, szczególnie, że obecny na pokazie Wałęsa powiedział bardzo mądrą i bardzo gorzką dla całego narodu (czego jakoś się po nim nie spodziewałam) rzecz. Mianowicie: Polacy nie przyswoili sobie tego, czego nauczał ksiądz Popiełuszko. Nie dorośliśmy. 

W sumie... cholera, muszę przyznać mu rację. Co prawda na Popiełuszkę, podobnie jak na Katyń poszliśmy całą szkołą (co jest u nas dość niezwykłe), jednak jakoś nie mam najlepszych wspomnień. Może dlatego, że filmowi patronuje wspomniany już przeze mnie w poprzedniej notce IPN i z tego względu przed seansem zostaliśmy (450 osób!) uraczeni czterdziestopięciominutową pogadanką z Panem Historykiem. Nazwiska nie pomnę, bo robił takie błędy gramatyczne, że wyłączyłam się po trzecim zdaniu.

I bez oglądania filmu można się domyśleć, jakie będzie zakończenie. Scena śmierci Popiełuszki uderzająca, mocna, choć robiłaby większe wrażenie bez dwóch rzeczy. Pierwsza - film był ciut przegadany i słyszałam gdzieś z boku (przyznaję, mi też to chodziło po głowie, a jest ze mnie widz wytrwały) teatralny szept pytający, kiedy on wreszcie zginie. Druga - następujące tuż po sekwencji pogrzebu podziękowania dla Lecha Kaczyńskiego (wybuch szyderczego śmiechu połowy sali) i Instytutu (chichocze już cała sala). 

Zupełnie inaczej było z Katyniem, którego końcówka była idealnie wyważona - nigdy nie widziałam milczących pięciuset osób, wychodzących z kina w absolutnej ciszy. Chyba właśnie tego zabrakło mi na Popiełuszce - chwili zadumy nad losem człowieka skatowanego, związanego i zrzuconego z mostu. Stawiającemu czoła śmierci bez lęku. 

I tu przychodzi refleksja - czy naprawdę lata najpierw zaborów, a potem komunistycznego terroru, naprawdę nie nauczyły nas - narodu - pokory? Włączam telewizor, czytam nowe notki na Salonie i stwierdzam, że chyba nie...