Jakby donikąd

Jakby donikąd

 

                              pamięci  Edwarda Stachury    ( "  Steda  " )

równina z której wieża triangulacyjna

wstaje

jak twór gustawa eiffel

alzatczyka

 

las

i niski owies

tak aby oddech piasków

zatrzymać na lata

 

znaki pordzewiałe

nieczytelne symbole niedbalstwa

 

jadę pociągiem

z szybkością motyla

któremu jakiś urwis

urwał z pół skrzydła

 

wjeżdżam

w niebo szare

na deszcz zgotowane

 

tu od karola młotka

popiela śrubstaka

nikt nie zmieniał torów

i dlatego wolno

 

jest miasteczko

gotyki plus prefabrykaty

i dróżnik

senny charon

z połówką szlabanu

odciętą przez ciężarówkę

 

stoją jakieś półstożki

polowej fabryki domów

 

gdybym wiedział gdzie jadę

w ten kraj

niejaskrawy

wykrzesany z topielisk

bulw przedwczesnych ognisk

 

odwiedzić przyjaciół

popatrzeć na scenę

którą tak mgła wieczorna

zaludnia powoli

 

dziś jeszcze

amputowane kłosy

przywrócić ścierniskom

 

wyciągnąć nóż

wetknąć w ziemię

niech rdzewieje