Ochłoda

Ochłoda

 

Moja ojczyzna jest milcząca

I pory roku zna i dziady

Śniegi zielone śniegi jezior

uśmiechem w czerwień lata wbite

 

Neris i Narew to dwie rzeki

mchem czy żywicą spływające

pod sannę zimy a w żeremiach

lśni krótki srebrny włos bobrowy

 

Sosny piaszczystych dolin cedry

babiego lata już nie tkają

I wjeżdża Chrystus do miasteczka

witany przez tłum Karaimów

którzy nieznanym mu językiem

chwalą niebiosa ryby bursztyn

Stoi policjant z karabinem

Przemytnik na kolana pada

 

(i tylko nie wiadomo przed kim

czy słodka skrucha go ogarnia

czy strach)

Maj kukułkami się zaroił

Ptasich bękartów znów przybędzie

Rozniosą wilgi w dziobach swoich

Niezapisane nigdzie szczęście

 

ono jak wiersz się często  zdarza
 chociaż zapewne nie każdemu
 z prawem ciążenia wciąż się  zderza