Cytat z lamusa

Z okazji zbliżających się wyborów mam tu mały cytat z przeszłości:

W Polsce - i to trzeba jasno powiedzieć - istniał, i sądzę że w dalszym ciągu istnieje, prawdziwy front obrony niemieckich interesów. Trzeba też sobie jasno powiedzieć, że ten front to z jednej strony po prostu aktywa niemieckich służb specjalnych, także przejęte aktywa Stasi. To bardzo duża grupa ludzi, która żyje za niemieckie pieniądze i która udaje niezależnych uczonych lub niezależnych publicystów i która nieustannie w polskiej prasie, w polskich mediach zabiera głos w tych sprawach, o których dzisiaj mówimy. To także cały tłum, czy może raczej tłumek, pożytecznych idiotów o żebraczym usposobieniu. I to takich żebraków najmarniejszej odmiany, takich, co się schylą po najgorszy ochłap. I to jest, można powiedzieć, pierwsza część problemu. I trzeba o tym mówić. Trzeba o tym mówić, bo to nie może być tak, żeby w Polsce praktycznie wszyscy ludzie, którzy zawodowo zajmują się stosunkami polsko-niemieckimi i piszą o tym, żyli za niemieckie pieniądze. To jest sytuacja skandaliczna, niesłychana, niemożliwa do akceptowania.
Ale jest także i inna odmiana ludzi, która w tych sprawach niestety szkodzi, chociaż niekoniecznie ma złe intencje i nie bierze od nikogo pieniędzy. To są ci ludzie, którzy, można powiedzieć, zapamiętali się w pojednaniu. Zapamiętali się w pojednaniu i wykazali w tej walce o pojednanie, mówiąc najłagodniej, ogromną naiwność. Pojednanie najwyraźniej pomyliło im się z taką relacją, która już dawno temu została opisana przez psychologów, z relacją między słabą ofiarą a silnym prześladowcą, silnym katem, relacją amnezyjno-akceptacyjną ze strony ofiary, albo nawet amnezyjno-atencyjną czy afirmacyjną.Tego rodzaju zjawisko psychologiczne w szerszych kręgach społecznych, szczególnie tych słabszych części polskiego społeczeństwa, jest socjologicznie czy socjopsychologicznie zrozumiałe. Ale powtarzam, ono stało się treścią polskiej polityki, postawy wielu ludzi, którzy z wyższych, a nie tych niskich, o których mówiłem, intencji w sprawę pojednania polsko-niemieckiego się zaangażowali. I z tym także trzeba skończyć. O tym także trzeba zacząć jasno mówić. Tych ludzi ze względu na uczciwość, przynajmniej większości z nich, jak sądzę, można przekonać. Można przekonać i mam nadzieję, że ta uchwała, którą podejmiemy, będzie poważnym krokiem w tym kierunku. Będzie poważnym krokiem w stronę budowy takiego frontu - trzeba tu użyć określenia ˝frontu narodowego˝, który w tych kwestiach, w kwestiach stosunków polsko-niemieckich jest bezwzględnie potrzebny. A jest bezwzględnie potrzebny dlatego, że tego rodzaju postawa przyniosła Polsce skutki opłakane. Już w latach siedemdziesiątych Niemcy zaczęli występować tutaj jako dobrodzieje. Później zaczęła się relatywizacja win, tych win, o których tutaj już była mowa. Relatywizacja tego wszystkiego, co działo się podczas II wojny światowej. Podział winy. Polska współwina. A w wielu wypadkach każdy, kto zna światowe media, polska wina, Polacy i hitlerowcy, nie Niemcy, tylko hitlerowcy, albo hitlerowcy i Polacy są na przykład winni za holocaust. To jest skutek oczywiście nie na zasadzie jedynej przyczyny, ale to jest skutek tego rodzaju postawy, postawy słabości, postawy głupoty albo postawy po prostu zdrady. I powtarzam, z tym musimy skończyć.

(82. posiedzenie Sejmu RP IV kadencja)