Tak nierealne

obce tkanki codzienności

pogmatwane korytarze życia

 

coś łatwo przychodzi

nazbyt trudno pozostaje

 

za mocno kochasz

zbyt słabo nienawidzisz

 

przymknięte powieki

wytaczają łzę w kąciku oka

 

dławisz krzyk

zostaje szept bezsilności 26. 07. 2015r