Gdy mówi się o wielkich muzyki rockowej lat 70 i 80 tych (róznież schyłkowych lat 60-tych) to często wspomina się o niezapomnianych, głównych motywach gitarowych, czyli tzw. riffach. Takie smoke on the water, black sabbath, paranoid, iron man, whole lotta love, kashmir, highway to hell, sunshine of your love, hey joe i setki innych magnetycznych momentów w historii tej muzyki. Każdy ma swój riff, który powalił go na nogi, nie musi to być wcale oklepany szlagier, choc takie mimo (a może właśnie) tego oklepania trzymają się najmocniej. Cóż, na tym polegała i mam nadzieję, że nadal polega siła rocka czy metalu. Na mocnej podstawie gitarowej, motywie, riffie, który stanowi o wartości całej kompozycji. Chciałem wspomnieć o riffie dużo mniej znanym, który nie zapisał się złotymi zgłosakmi w historii rocka, a zespół, który go zagrał ma wiele bardziej znanych kawałków. Chodzi mi o "Sails of Charon" zespołu Scorpions pochodzącego z płyty "Taken by force" z 1977 roku. Kompozycja tzw. starych Scorpionsów, sprzed sukcesów komercyjnych, już po eksperymentach krautrockowych, którzy podłożyli podwaliny pod NWOBHM (czyli nową falę brytyjskiego heavy metalu). Co ważne, za kompozycję odpowiada Uli Roth, gitarzysta Scorpionsów w latach 70-tych (dokładnie 1973-1978), bardzo utalentowany muzyk, zapatrzony w Jimiego Hendrixa (tak bardzo, że poślubił jego dziewczynę Monikę Dannemann). Nie mogąc pogodzić się z coraz bardziej komercyjnym nastawieniem kolegów odszedł z zespołu kontynując swoja przygodę, nieprzerwanie inspirując się Hendrixem. Parę lat temu zagrał ze Scorpionsami troche koncertów, odgrywając klasyki z lat 70-tych, sprawiając przy tym wielką radość fanom tamtych legendarnych płyt. Ale "Sails of charon" nie zagrali. Szkoda. Niżej promocyjne nagranie dla telewizji z 77 lub 78 roku, wiadomo playback, śmieszne pląsy na scenie Klausa Meine, ale riff to potęga. Potęga.
Komentarze
Pokaż komentarze (6)