Złamas ze sztandarem

Gorzko mi zawsze, kiedy dowiaduję się, że - dotychczas uznawany przeze mnie za porządnego - człowiek ma na koncie świństwa. Na dodatek, choć to niekonieczne przecież, świństwa udokumentowane w archiwach. Gorzko tym bardziej jest w sytuacji, gdy np. 20 czy 15 lat temu widziałem danego człowieka jako chorążego sztandaru, pod którym i ja swoje kroki stawiać chciałem, stawiałem, a teraz – proszę bardzo – on złamas, a nie żaden chorąży.

Ujawnione i nieujawnione świnie staną przed sądem ludzkim i/lub boskim i sądzę, że jedną z przewin, zarzutem ważkim im postawionym, będzie zdrada takiego jakiegoś prostego, gorycz dziś z powodu tej zdrady odczuwającego, człowieka. I jak na razie w tym wywodzie jest wszystko proste.

Rzecz się komplikuje w jednym momencie: oto złamasom wyciąga się coraz powszechniej nie ich złamanie, nie ich osobistą hańbę, nie chwiejną i oportunistyczną postawę, ale – ich konkretne, a „godzące w sojusze” zachowania w przeszłości. Splata się w jedno osobisty upadek człowieka z szerokim arsenałem upokorzeń, których nie szczędził swoim przeciwnikom PRL.

Coraz częściej zarówno w prasie jak i tutaj, w s24 epatuje się elementami ich „walki z komuną”, wspomina się z sarkazmem i niedowierzaniem lata/miesiące/doby aresztowania, pobicia, szykany i wszystkie te doznania stawia się pod znakiem zapytania. Wątpliwości się mnoży, sprowadza się niezauważalnie i bezkrytycznie sprawę do równania – jeśli byłeś pobity i/lub aresztowany, to kto wie, co z ciebie za ziółko i co tam masz na sumieniu. Pobity, aresztowany i przesłuchiwany miałeś więcej możliwości, by się zhańbić i kto wie, kto wie...

Doszło nawet paradoksalnie do tego, że fakt braku udziału w jakiejkolwiek działalności opozycyjnej stał się walutą, którą z dumą rzucić można na ladę: „oto ja nie miałem z tym niczego wspólnego, nie drukowałem, nie pisałem, nie brałem pałą, nie ganiałem się z zomowcami ergo – jestem poza tym wszystkim.”. Jakby represje pośrednio katalizowały spodziewany, a nieuchronny upadek. I to jest , na moje przynajmniej oko, bardzo niebezpieczne, nieuprawnione i nieuczciwe.

Poprzez taki zabieg odbiera się wiarygodność wielu ludziom; szczególnie tym, którym do głowy nie przyszłoby chwalić się dzisiaj jakąś odsiadką, pobiciem, szantażem czy zwykłą relegacją. Nie wszystkie złamasy były represjonowane, nie zawsze represje dotykały zdradzieckich świń. Z drugiej strony można też nie być zdradziecką świnią mimo tego, że się było represjonowanym.

Żebyśmy tylko tego nie pogubili!