21 obserwujących
315 notek
174k odsłony
  127   2

"Biała księga" sowieckich zbrodni

Andrzej Owsiński

“Biała Kięga” zbrodni sowieckich przeciwko państwu i narodowi polskiemu

Zbrodnie niemieckie w okresie sprawowania władzy hitlerowskiej w Niemczech zostały osądzone w procesie norymberskim i pochodnych. Do dziś nie zostały osądzone zbrodnie sowieckie, szczególnie te popełnione w latach 1939 – 1941, kiedy Związek Sowiecki działał jako niemiecki sojusznik i współuczestnik agresji, ale też w okresie całej jego egzystencji, tj. w latach 1917 – 1991.

Od początku swego istnienia, a więc od roku 1917 reżym bolszewicki był wrogo nastawiony do ludności polskiej na terenie Rosji, dokonując aresztowań, mordów i grabieży. Równocześnie uznano za wrogie nowo powstałe państwo polskie, przeciwko któremu opracowano w 1919 roku agresywny plan, tworząc “nadwiślański front”, zmierzający do podboju Polski i uczynienia z niej sowieckiej “republiki”.

Próby ze strony polskiej powołania niezależnych państw Ukrainy i Białorusi spotkały się z faktem ustanawiania całkowicie podporządkowanych władzy bolszewickiej sowieckich jednostek organizacyjnych na terenie tych krajów. Głównym hasłem mającym zachęcić ich ludność do sprzyjania Sowietom była agitacja za grabieżą mienia i mordowaniem Polaków. Akcja ta była szczególnie intensywnie prowadzona na Ukrainie, miała natomiast słabszy wydźwięk na Białorusi.

W wyniku wojny 1920 roku i zawartego z Polską przez władze rosyjskiej, federacyjnej republiki sowieckiej, a także przedstawicielstwa fikcyjnej republiki ukraińskiej – traktatu ryskiego, pod sowieckim władaniem pozostała do dziś bliżej nie określona liczba Polaków. Akcja repatriacyjna bowiem objęła tylko część ludności polskiej pozostawionej poza ustaloną w traktacie ryskim granicą polską. Polacy w ZSSR podlegali stałym prześladowaniom, których szczyt nastąpił w okresie podjęcia przez Stalina w roku 1937 ludobójczej akcji zwanej “Operacją Polską”, w wyniku której rozstrzelano nie mniej niż 100 tys. Polaków, a szacunki sięgają nawet 200 tys, Ponadto stale prowadzona była grabież mienia, zsyłka na Sybir, uwięzienia i osadzania w Gułagu.

17 września 1939 roku Sowiety, łamiąc obowiązujący traktat pokojowy z Polską, przyłączyły się jako sojusznik hitlerowskich Niemiec do zbrojnej napaści na Polskę. Potwierdził to w swoim wystąpieniu w imieniu sowieckich władz Mołotow, ówczesny premier stwierdzając że “Zgniła pańska Polska, nędznie poroniony płód Wersalu padł pod uderzeniem niemieckiej wojennej machiny i ciosu zadanego niezwyciężoną czerwoną armią”. Stalin osobiście zaapelował do Niemców o zaniechania akcji lotniczych we wschodniej Polsce, która będzie poddana bombardowaniu przez sowieckie lotnictwo.

Podjęte ze strony polskiej walki obronne, z bohaterską obroną Grodna na czele, nie były w stanie powstrzymać sowieckiej ofensywy ze względu na dysproporcję sił, moment zaskoczenia i częstokroć brak świadomości celów tego wtargnięcia. Czerwonoarmiści wielokrotnie celowo udawali, że ich wejście na teren Polski jest związane z udziałem w obronie przed Niemcami.

W pierwszym okresie, po pokonaniu polskiego oporu, sprawa udziału w wojnie przeciwko Polsce nie była ze strony sowieckiej kwestionowana, chwalono się wspólną defiladą z Niemcami w Brześciu nad Bugiem.

Po ustanowieniu z Niemcami stref okupacyjnych w Polsce, sowieckie władze zorganizowały sfałszowany “plebiscyt” za włączeniem zagrabionych ziem do sowieckich republik, ukraińskiej i białoruskiej, a także podarowaniu w “prezencie” Wilna Litwie kowieńskiej, tylko po to, żeby ją całą w krótkim czasie zaanektować.

Prześladowania ludności polskiej, ale też i niepolskiej, na okupowanych przez Sowiety terenach objęły masowe wywózki na Sybir nieoszacowanej do dziś liczby osób, wywłaszczenia i grabież mienia, a przede wszystkim liczne aresztowania, skazania na długoletnie więzienie i Gułag. Podjęte akcje masowych rozstrzeliwań z katyńskim na czele noszą wszelkie cechy ludobójstwa. Liczba ofiar śmiertelnych sowieckiej okupacji nie jest dokładnie obliczona. Dotyczy to szczególnie wywiezionych na Syberię i zamęczonych w Gułagu. Nie obliczono też dotychczas strat materialnych spowodowanych grabieżą i niszczeniem polskiego mienia za czasów sowieckiej okupacji w latach 1939 – 41.

Miarą stosunku do Polaków było zachowanie sowieckiej partyzantki w czasie wojny niemiecko-sowieckiej. Traktowała ona Polaków jak wrogów, mimo że, zgodnie z umową Sikorski–Majski formalnie byliśmy wojennymi sojusznikami. Powtórna okupacja ziem polskich nastąpiła w końcowych latach wojny 1944 – 1945, z podobnymi skutkami jak w poprzednim okresie, a szczególnie stosunkiem do sojuszniczej polskiej Armii Krajowej, zwalczanej zbrojnie, lub poddanej innym prześladowaniom.

Lubię to! Skomentuj1 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Polityka