Czołowy polski polityk konserwatywny ma nareszcie swojego bloga:
Cieszę się i spodziewam ciekawej lektury, bo znam dobrze autora (współpracownika “Christianitas” od zawsze) i wiem, że ma dużo do powiedzenia, zdecydowanie więcej niż ludzie kreowani dziś na “przywódców prawicy”.
Przez półtora roku MJ był moim szefem, gdyż należałem do grona doradców Marszałka Sejmu. Ale przyjaźnimy się i współpracujemy od dawien dawna, i muszę powiedzieć, że nigdy nie spotkałem polityka o tak uporządkowanej wizji katolickiej obecności w polityce.
To ciekawe: przed laty, chyba jakoś tak w 1995 roku Marek powiedział mi - a propos wyborów prezydenckich - że paradoks polski polega na tym, iż nasz katolicki naród wybiera sobie na przywódców albo katolików o nijakim podejściu do polityki (casus Wałęsy), albo politycznych “prawicowców” o pozorowanym, zewnętrznym katolicyzmie (albo wybiera sobie też - przypadek trzeci - po prostu postokomunistów, gdy są ładni i szczupli!). Teraz rządzą nami ci drudzy - katolicy typu “żoliborskiego” - też od niedawna będący prawicą. I to oni zniszczyli naszą nadzieję na nową syntezę polityczną, na “republikanizm” uczciwie łączący radykalną orientację patriotyczno-państwową i konserwatywną orientację “rewolucji moralnej”. Okazało się, że z nimi uczciwie nie da się grać w jednej patriotycznej “partii ludowej” - a jeśli nie można uczciwie, to zapewne w ogóle nie warto. Takie wnioski wyciągnął MJ, a dowodnym sprawdzianem był proces nieudanej konstytucjonalizacji ochrony życia.
Znów więc jesteśmy w punkcie wyjścia? Niezupełnie tak. Teraz już z większymi doświadczeniami - a przede wszystkim z własnym i prawdziwym politykiem katolickim, znającym od wewnątrz, od samej góry instytucję państwa polskiego.
Na dodatek - ten człowiek wie, że “w demokracji trzeba mówić”. Stąd jego blog.
Komentarze
Pokaż komentarze (12)