Europa potrzebuje fundamentu

Wybory do parlamentu europejskiego ukazały moim zdaniem kilka istotnych zjawisk.

Po pierwsze, w kilku europejskich krajach wiele głosów oddano na ugrupowania ksenofobiczne i eurosceptyczne. Tak stało się m.in. w Holandii, Belgii, Austrii, Wielkiej Brytanii i we Włoszech. I zmienia tu nic klęska Libertasu. Czy się z tego cieszę? Oczywiście nie, bo jestem zwolennkiem integracji europejskiej i widzę korzyści, jakie niesie z sobą UE. Jeśli jednak wyniki eurowyborów będą początkiem jej końca, czego przecież wykluczyć nie można, a co byłoby rzeczą fatalną, to według mnie jako Polacy możemy być zadowoleni z jednego - to nie my będziemy winowajcami takiego stanu rzeczy. Nikt poważny nie będzie mógł zarzucić Polsce psucia Unii od wewnątrz, bo akurat nasi obywatele mają do niej stosunek bardzo pozytywny.
Po drugie, zastanawia mnie jedna rzecz, w ogóle nie dostrzeżona przez publicystów i komentatorów, a mianowicie - wyniki niepozornej partyjki, Prawicy RP Marka Jurka. Zdobyła ona ok. 2 proc. głosów i wprawdzie znalazła się w gronie outsiderów, ale zajęła tam 2 miejsce, za Centrolewicą. Moim zdaniem to jest sukces ugrupowania Jurka, nowego i w zasadzie nieznanego szerszemu gronu wyborców. Mówienie o sensacji jest oczywiście grubo przesadzone, ale wynik może cieszyć. Jest w naszym kraju spora liczba osób, chcących na serio traktować chrześcijaństwo i jego wizję świata społecznego.

Wreszcie frekwencja - zarówno w skali Polski, jak i całej UE niewielka. Czy nie powinna ona być jakimś ostrzeżeniem, swoistym mementodla unijnych polityków? Obywatele krajów Unii pokazali, że nie rozumieją zawiłości polityki europejskiej i chcą jakichś zmian. Pytanie tylko, czy liderom tak niska frekwencja da do myślenia? Osobiście wątpię, ale chciałbym się mylić.

Ostatnia moja konkluzja dotyczy projektu integracji europejskiej w ogóle. Eurowybory pokazały dobitnie, że UE potrzebuje solidnego fundamentu, na którym można by zbudować silną, sprawnie funkcjonującą instytucję, cieszącą się poparciem i zaufaniem obywateli. Odnoszę wrażenie, że finanse, ekonomia, polityka i gospodarka nie sprawdzają się już w roli fundamentów europejskości. Być może nadchodzi właśnie czas powrotu do korzeni, do idei ojców-założycieli zjednoczonej po II wojnie światowej Europy, K. Adenauera, A. de Gaspari i R. Schumanna.