Ballada o Narodzie

Odkrycie, jak to z odkryciami bywa,  banalne: w Polsce każdy jeden ma problem z akceptowaniem inności.

 

Z samego wczoraj:

 

W TVN: rozemocjonowany, zgodnie z europejskim formatem   Kuba Wojewódzki, z Pawłem Kukizem, który trochę się o sobie i życiu dowiedział, bo wpadł w poważną chorobę i musiał się z niej – z siebie dawnego -  wyleczyć.

Wojewódzki nie może zaakceptować, że ktoś głosuje na Kaczyńskiego – musi go uznać za durnia.

Każdy porządny  zwolennik PiS-u,  nie może sobie wyobrazić, że ktoś nie głosuje na PiS – uważa go za durnia.

Kukiz mówi trzeźwo: chciałbym, żeby wygrała Platforma ale jak wygra PiS -  zaakceptuję. I będę wreszcie wiedział jaki jest mój kraj. Jaki jest naprawdę. Jakie opinie w nim przeważają. Dlatego zresztą namawia, żeby iść na wybory i głosować.

 

Projekt „Zabierz babci dowód” w internecie.

Bo babcie głosują moherowo. Ktoś na to wpadł. Miał, na pewno,  dobre intencje.

 

Salon, dyskusje, z których wiele, może nawet większość, skupia się, zacietrzewia, dławi, gotuje, ponieważ wciąż ktoś tam chce zmieniać drugiego. Jak masz inny pogląd niż ten, kto akurat cię przeczytał,  najczęściej wywołasz wściekłą, i to od razu wściekłą na ciebie osobiście, falę wrogich komentarzy.

 

Jakby było tak, że skoro pokazuje się głos inny niż mój – nie mogę przejść nad tym do porządku, muszę zareagować, zareagować natychmiast, muszę ten inny głos natychmiast zniszczyć, unicestwić i muszę bić się o to  do ostatka. Bo jak tego nie zrobię,  to….

 

To co? To nie zostanę zauważony ze swoim istnieniem? Moje – inne – poglądy zostaną niezauważone? Boję się, że inni mnie nie zauważą, wiec i ja  innych nie zauważam z ich innymi poglądami, tylko od razu każę im te poglądy zmienić, żeby były takie jak moje? A jak ten inny nie chce poglądów zmieniać – ja, ze swoimi, innymi poglądami, biję się o to do utraty tchu? To co, że słowami. Energia w nich taka, taka jakby bomby wodorowe latały.

 

Co powoduje miotaczami bomb – na przykład - salonowych?

Dziecięca nadzieja, że jak wszystko na świecie będzie tak samo  jak u mnie w głowie, to wreszcie będę bezpieczny? A jak nie będzie tak ja u mnie w głowie – to będzie  znaczyło,  że wkoło sami wrogowie i trzeba iść na wojnę, żeby  niszczyć innego? I, że  trzeba się na tej wojnie zatracić – bo nie może być tak, żeby inni z ich innym niż moje zdaniem żyli tu obok mnie. Przecież mnie zniszczą z moją innością.

 

Czy to  wciąż to samo dziedzictwo pokoleń? Pod rozbiorami, pod władzą czerwonych, pod władzą pierwszych solidarno-europejskich? Pokoleń bez ojców, z których wielu zostało w Katyniu? Z matkami, które musiały - same przerażone – dać dzieciom gwarancję bezpieczeństwa na długie życie w świecie?

 

Nikt tego Narodu nigdy nie słuchał. Pod rozbiorami, pod władzą czerwonych, pod władzą pierwszych solidarno-europejskich. Wszyscy mu cos kazali. Aż Naród zaparł się w sobie i mówi: koniec, musi być tak jak ja chcę!

 

Tyle, że Naród nie jest shomegenizowany. Jeden – z Narodu - myśli tak, drugi myśli inaczej. Każdy się zaparł, że teraz wreszcie jego racja będzie wysłuchana i zauważona.

 

I jak się Naród nie pozabija i nie znienawidzi wzajemnie, to przejdzie do następnego etapu. W którym zauważy, że jedni i drudzy, każdy ze swoją innością, ma prawo tu być. Bo i tak  już tu jest.

 

To się chyba nazywa rozwój. Że Naród się rozwija.

 

Na razie siedzi Naród w piaskownicy i krzyczy do każdego innego niż on: idź sobie!

 

Życzę więc sama sobie - ale jak ktoś chce to i jemu, innemu, też życzę  -spotkania na kolejnych urodzinach.

 

Takich, gdzie będzie tort ze świeczkami i  lody i gdzie zaśpiewamy sobie sto lat: mohery i aksamitne kapelusze przy jednym stole.

 

A potem spokojnie wybierzemy sobie rząd i zajmiemy się życiem. Które jest krótkie i piękne.

  

p.s. Dziękuję Salonowi za tę lekcję.