Kruchość życia, ślepy los, czy jakiś sens w tragicznych wydarzen

Każdy z nas podróżuje: samochodem, rowerem, każdy z nas może stracić życie nieoczekiwanie zostawiając to czym żyje na codzień. Każdy z nas może stać się nagle "górnikiem który jak zgaszona nagle świeca odchodzi.. "
Czy to ślepy los, fatum, przypadek czy też to ma sens-ukryty i "niezbędy", czy człowiek jest "samotną wyspą we wszechświecie"?

Czym jest Opatrzność Boża? Ale nie wtedy gdy doświadczamy "bonusa" który przychodzi do nas znienacka ale właśnie wtedy gdy niczego nie pojmujemy i czujemy się jak "dzieci we mgle..".

Wiara w Boga, a raczej wiara Bogu... , wymaga heroicznej pokory wobec Jego Woli. Trudno wyobrazić SIEBIE w sytuacji tragicznej.. , "pozostawiając swoją rodzinę, dzieci...". Myśląc o sobie w takiej sytuacji, pojawiają się wtedy myśli: "nie myśl dalej", "to niemożliwe", "to nie przyjdzie na ciebie", ale skąd ta pewność..."  Życie pisze "swoje" scenariusze.. .

Celowo wspomniałem o Opatrzności Bożej bo o czym w takiej sytuacji myśleć? Większość z Nas ma zaszczepione pojęcie o DObrym, Wszechmocnym Bogu... .

Więc co to jest Opatrzność na którą się powołujemy:
Św. Paweł mówi, "że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra"[Rz.8.28] Ale przecież Stwórca jednakowo kocha wszystkich ludzi gdyż nie byłby inaczej Ojcem.. .

A bardziej kocha i pragnie tych którzy są "najdalej od Niego"(przypowieść o synu marnotrawym: "więcej jest radości z jednego nawróconego niż z dziesięciu sprawiedliwych... ).

Wypadałoby się zapytać z Kim Bóg współpracuje i dla JAKIEGO DOBRA. Z człowiekiem dla"jego dobra". A co jest tym Dobrem?

Najlepiej zapytać świętych:
Św. Katarzyna ze Sieny: "Wszystko pochodzi z miłości, wszystko jest skierowane ku zbawieniu człowieka, Bóg czyni wszystko tylko w tym celu" (Św. Katarzyna ze Sieny, Dialogi, IV, 138: KKK 313).

św. Tomasz More przed swoją męczeńską śmiercią pociesza córkę: "Nic nie może się zdarzyć, jeśli nie chciałby tego Bóg. A wszystko, czego On chce, chociaż mogłoby wydawać się nam najgorsze, jest dla nas najlepsze".

A zatem myśląc o Opatrzności Bożej - JA "niestety" albo "stety" - muszę wziąść pod uwagę to, że jestem powołany do Wiecznośći którą przygotował dla mnie BÓG:

"Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdoła pojąć, jak wielkie rzeczy Bóg przygotował tym którzy Go miłują")Św.Paweł.

Więc idźmy tym tropem i pytajmy dalej:

- A którzy są tymi którzy Go miłują?

- odpowiada na Ewangelia: ci którzy postępują tak:

"Bo byłem głodny a daliście mi jeść, byłem spragniony a daliście mi pić, byłem nagi a przyodzialiście mnie, byłem w więzieniu a odwiedzliście mnie, byłem smutny a pocieszyliście mnie... ", "Cokolwiek uczniliście jedemu z tych najmniejszych moich braci, mnieście uczynili. Wejdźcie do radości swego Pana..".

Plan Bożej Opatrzności wypływa z troski Boga o nasze życie w sensie wiecznym, ostatecznym, nie tylko doczesnym. Czy tego chcemy czy nie, BÓG nie spocznie dopóki nas nie "odnajdzie".... .

A dla siebie jak i dla tych którzy stoją wobec OGROMNEJ PRÓBY także w Halembie.

Stoją wobec Próby której nie jestem wcale pewny, czy dałbym radę.. . Proszę o dar zaakceptowania tej sytuacji, powierzenia  jej Bogu.
A także proszę o życzliwych ludzi którzy podają im swoją "pomocną dłoń" by było im lżej "dwigać TO brzemię... ".

Pozostaje mi mieć nadzieję, że zobaczę tych ktorzy "cierpią teraz" i "tych którzy odeszli", będąc już po "tej drugiej stronie...",

gdzie dobry Bóg otrze z naszych oczu wszelką łzę i uleczy żal, spowodowany niezawinionym cierpieniem i poczuciem krzywdy - których przyszło i przyjdzie może wielu z nas doświadczać w swoim życiu.

z Nadzieją.. .

Poldek34.