Demokracja wybiórcza a kara śmierci

Bardzo śmieszna rzecz ta demokracja. Samo słowo pochodzi z greki i oznacza "rządy ludu". Czyli - większości.

Pamiętam, jak schyłkowy Miller, dramatycznie tracący popularność i wzywany przez opozycję do rezygnacji, powoływał się na demokratyczne wybory. Zdobył władzę w sposób demokratyczny i nie odda jej przed upływem kadencji.

Każda decyzja demokratycznie wybranych władz jest niepodważalna. Ba, sama demokracja jest niepodważalna! "Antydemokratyczny" - czy może być gorsze wyzwisko w polityce? No, chyba, że "antysystemowy". A ciekawe, co wielbiciele demokracji powiedzieliby, gdyby w wyniku demokratycznych wyborów demos przegłosować jednak zmianę systemu i zafundował sobie króla? Czy byłaby to decyzja demokratyczna, czy jednak - "antysystemowa" i "niedemokratyczna"?

Tak więc już wiemy, że nawet demokratyczne wybory, jeśli nie są po myśli demokratów, mogą zostać uznane za swoje przeciwieństwo.

Istnieje jeszcze jedno pojęcie, całkowicie wykluczone spod władzy demokracji: kara śmierci.

Od lat wszystkie chyba badania wskazują, że większość obywateli, w większości krajów, jest za karą śmierci. Wydawałoby się, że dla demokraty życzenie demosu to rzecz święta, a jednak nie. O karze śmierci dyskutować nie wolno. Ta kwestia została całkowicie wyjęta spod debaty publicznej. Głos suwerena w tym przypadku nie ma najmniejszego znaczenia. Kara śmierci jest be - i koniec kropka.

Ale "śmierć Hitlera, Mussoliniego, Ceauescu - poza wymiarem tragicznym - była też wyrazem niezgody gatunku ludzkiego na zło. Ci, którzy byli siewcami śmierci, krzewicielami zła i okrucieństwa - zostali unicestwieni."

Czyli - w przeważającej większości przypadków karach śmierci jest zła, ale czasem jest ona jednak dobra. Tyle tylko, że o tym, czyja śmierć jest konieczna, a czyja niedopuszczalna, decydują "elity", a nie - rzekomy - władca państwa, czyli naród.

Niezły paradoks, prawda?