Ossobuco

Kiedyś o tej potrawie właściwie można było w Polsce pomarzyć - z powodu braku dostępu do odpowiednio pokrojonej, w piękne,równe plastry, giczy cielęcej. Obecnie też nie jest aż tak cudownie, alle w niektórzych sklepach można takowe upolować - i wtedy zrobić wspaniały obiad.

W mojej "Tradycyjnej kuchni włoskiej" Larousse przepisu na ossobuco brak. Okazuje się, że jest to jedna z tych potraw włoskich słynnych na całym świecie, a nieznanych w samej Italii ...

Cóż: trzeba sobie radzić z pomocą polskich przepisów na włoskie dania - a jest ich multum :)

Na 6 plastrów giczy cielęcej ze szpikiem potrzebujemy wziąć: dobry rosół, ze dwie szklanki wina (czerwone, białe albo różowe - byle nie było "półsłodkie"), 2 marchwie, 1 pietrucha, ćwierć selera, 1 cebula (umyte i pokrojone w kostkę), dwa ząbki czosnku, obrane, dwie szkalnki dobrej passaty pomidotowej, tymianek, oregano, pieprz, sól, cukier, olej do smażenia (może być oliwa, jeśli ktoś się uprze).

Mięso dokładnie osuszamy i smażymy na rozgrzanym oleju z obu stron na rumiano; przekładamy do garnka. Na tym samym oleju partiami obsmażamy warzywa na dużym ogniu, aż lekko zbrązowieją, i też przekładamy je do garnka (czosnku nie rumienimy!). Wszystko zalewamy  i rosołem i szklanką wina, doprowadzamy do wrzenia, dusimy do miękkości (ok. 1,5 godziny). Z wywaru zdejmujemy cały tłuszcz - a będzie go sporo. Doprawiamy potrawę solą i pieprzem. Mięso wyjmujemy w ciepłe miejsce, a wywar miksujemy na idealnie gładką masę.

W oddzielnym garnku gotujemy passatę ze szklanką wina, z dodatkiem tymianku i oreganu, dodając sporą szczyptę soli i cukier do smaku. Gdy masa zgęstnieje, dodajemy łyżkę masła. Sos gotowy.

Ossobuco można podać z ryżem lub pieczywem (np. ciabattą lub bagietką), zieloną sałatą w sosie winegret i z oboma sosami w sosjerkach, żeby każdy mógł wybrać, co mu odpowiada.