W świecie telenowel, teledysków i takiż sondaży umyka sprawa jak mniemam zasadnicza. Jakimi kryteriami winniśmy się kierować przy wyborze polityka i partii politycznej podczas wyborów, nie tylko parlamentarnych? Media każą nam patrzeć na opakowania, bezkonfliktowość i opinię tzw. postępowego świata. W istocie sprowadza się to do tego, że promuje się ludzi odtwórczych, nieskutecznych, których myślenie polityczne miejscami graniczy z głupotą, aczkolwiek świetnie sprzedających się w mediach. Konsekwencje są. Od niemal 20 lat nie da się poważnie traktować Polski na arenie międzynarodowej, a wewnętrzne powiązania polskiej elity w wielu krajach wzbudziłoby intensywne zainteresowanie służb policyjnych.
Co to znaczy, że dany polityk jest dumny z tego, że cenią go przede wszystkim rządy innych państw? To znaczy, że prowadzi politykę dla tych rządów i państw korzystną. Przydawanie takiej polityce (czy też zupełnego jej braku – co w istocie na jedno wychodzi), jakichś innych wartości wynikających z tejże sympatii za granicą jest zwyczajnym lobbowaniem za innym niż krajowy punktem widzenia spraw i interesów. A już kreowanie opinii, że polityka zgodna z oczekiwaniami zagranicznych podmiotów jest „poważna”, czy też zyskuje na powadze – jest istnym kuriozum. W tej sferze szanuje się tego, kto walczy o swoje interesy, a zwłaszcza skutecznie. Dlatego tak szanowani są Niemcy, Rosja, Francja, USA czy Chiny.
Polska przyzwyczaiła opinię międzynarodową do serwilizmu i nieskuteczności – zwłaszcza w sprawach zasadniczych. Wystarczy wspomnieć negocjacje akcesyjne na przełomie XX i XXI wieku, gdzie dla strategicznego celu jakim było przystąpienie do UE, zapłacono wysoką cenę – często nazbyt wysoką – dla wielu gałęzi gospodarki – jak choćby dla rybołówstwa. Do dzisiaj wiele z ówczesnych uzgodnień odbija nam się czkawką. Jeszcze bardziej rażącym przykładem tej praktyki jest poświęcenie przemysłu stoczniowego w zamian za stołek Szefa Parlamentu Europejskiego dla Jerzego Buzka – bo tak sytuację można przełożyć na konkrety. Dodajmy w tym kontekście skuteczne wsparcie tej samej gałęzi rodzimego przemysłu przez Niemcy, a mamy rzeczywisty wymiar tej „powagi”.
Warto w tym miejscu przyznać, że skądinąd najmniej sympatyczna osoba na czele polskiej dyplomacji, jaką moim zdaniem była Anna Fotyga, to rzeczywisty przykład dobijania się o faktyczne interesy Polski i Polaków. To wtedy na przykład zerwano z relatywizowaniem roli Niemców w II Wojnie Światowej. Był to jednak nazbyt krotki okres by mógł przynieś jakieś bardziej długofalowe efekty.
Trudno odnieść się do Radosława Sikorskiego, gdyż jego wypowiedzi i zachowania, świadczą o niedojrzałości tego uczestnika życia politycznego. Szef dyplomacji nie ma prawa być aż tak arogancki w swoich publicznych wypowiedziach, czy to pod adresem wewnątrzkrajowych czy zagranicznych podmiotów. Możliwe, że jest też wynik frustracji, wynikającej z braku spójności polskiej polityki zagranicznej obecnej doby, lecz tak czy inaczej – są to zachowania niedopuszczalne. Tutaj też zwracam uwagę, że nie ma znaczenia gdzie się wypowiada jakikolwiek minister, bo dla szefa jakiegokolwiek resortu nie ma przestrzeni prywatnej, poza ścianami własnego domu.
Polityka zagraniczna państwa jest zawsze pochodną polityki wewnętrznej. I jeśli ta jest wadliwa, to musi się przełożyć i na politykę zewnętrzną. Tu niestety praktyka ostatnich lat mocno osłabiła możliwości Polski. A odpowiedzi na pytanie, jakie są strategiczne sektory przemysłu narodowego – ta ekipa rządowa nie potrafi udzielić. A to jest sprawa kluczowa, gdyż to są rzeczywiste priorytety. Jeśli ich nie ma to o czym rozmawiać? I jak traktować poważnie ludzi, którzy niepoważnie traktują swoje społeczeństwo?
Dzisiaj można dowiedzieć się z programu partii rządzącej, że polska polityka zagraniczna ma być prowadzona poprzez instytucje Unii Europejskiej. To już trąci jakąś chorobą, lub skrajnie irracjonalną wiarą w jakieś iluzje. Przecież sama UE nie ma takowej jasno sprecyzowanej. A jej głowni aktorzy, jak Niemcy czy Francja, nigdy nie zrezygnują z prowadzenia swojej własnej polityki, bez względu na opinie jakiejkolwiek instytucji ponadnarodowej. Czy poważna siła polityczna może coś takiego deklarować?
Dlatego też zastanawiam się jakimi kryteriami mogą kierować się wyborcy PO? Niedawno jeden z komentatorów na Salonie24, stwierdził że strachem przed PiS-em. Strach to najgorszy doradca, zwłaszcza przy podejmowaniu decyzji o powierzeniu komuś własnego losu. To wręcz niebezpieczne.
Dzisiaj w sprawach dotyczących zarówno polityki zagranicznej jaki rozumieniu roli państwa w rozwoju cywilizacyjnym zaufałbym Jarosławowi Kaczyńskiemu, który traktuje te sprawy poważnie, może nawet z pewną przesadą. Czego dowodem był czas pełnienia przez niego funkcji szefa rządu.
Jakkolwiek by nie było, to najbliższe wybory pokażą jakimi priorytetami będą kierować się moi współobywatele. Zarówno pozytywne jak i negatywne konsekwencje tychże ponosić będziemy wspólnie.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)