Działania dwutorowe

10. dzień Płynnego ołowiu - początek trzeciej fazy operacji: wybijanie terrorystów, ukrywających się w ciasnych zaułkach na wschodnich przedmieściach Gazy (800 tys. mieszkańcow). Dokładnie do tego rodzaju walki Izraelczycy przygotowywali się od ponad dwóch lat, mając w pamięci doświadczenia wojny z Hezbollahem w płd. Libanie.

Na poligonie wojskowym Ceilim na Negewie zbudowano modelowe „miasto palestyńskie”, w zaułkach którego w dzień i noc trwały intensywne ćwiczenia. Hamas stosuje te same metody - znane Izraelczykom - co Hezbollah. Hamasowcy przedostawali sie przez półwysep Synaj do Libanu, gdzie szkoleni byli przez Hezbollahów i instruktorow irańskich.

Nad kłębowiskiem zaułków hamasowcy rozpinają płachty jutowe, zasłaniające widok Apachom. Pod ruderami wykopane są tunele służące do ucieczki i nagłych ataków; za każdym rogiem, w  kurnikach, na każdym dachu i minarecie czaić się może snajper z noktowizorem. Inaczej jednak niż w 2006 r., Izraelczykom tym razem się nie śpieszy.

Miasto Gaza ma być głównym bastionem Hamasu - Gazagradem - jak by powiedział nieodżałowany Arafat. W razie potrzeby do akcji wejdą mobilizowani obecnie masowo  rezerwiści. Ci doświadczeni żołnierze, moga też zostac skierowani na Zachodni Brzeg lub na pogra nicze z Libanem, gdyby na tych arenach  także  nastąpiła eskalacja.

Zaczęły się  pojawiać wyraźne sygnały, że czołówka polityczna Hamasu - ukrywająca się w bunkrach pod szpitalem Szifa w Gazie - gotowa jest do bezwarunkowego zawieszenia broni. Hamasowcy  boją się, że całkowicie stracą władzę. Islam jest religią władzy; odsunięcie Hamasu od  rządów  byłoby dla niego karą najwyższą.

W tej sytuacji Egipt, sprzyjający po cichu Izraelowi, wznawia  wysiłki mediacyjne. Do Jerozolimy przybywają zrelaksowani  przedstawiciele UE. Zaczyna wykluwać się formuła międzynarodowa, kładąca kres mrzonkom o „emiracie islamskim” w Strefie Gazy, torpedującym - z polecenia Teheranu - wszelkie  szanse na ugodę z Palestyńczykami.