Platforma Absolutna

Ostatnie dni pokazały dokładnie, jak władza oddaliła się od społeczeństwa. Pokazały też, w jak głębokim poszanowaniu ma wszelkie obywatelskie inicjatywy. Co gorsza, do punktu widzenia lansowanego przez rząd dołączyli niektórzy dziennikarze, zarówno mediów komercyjnych, jak publicznych. Czwarta władza poczuła moc.

Blisko milion podpisów zebrali organizatorzy społecznej akcji „Ratuj maluchy”, prowadzonej przez rodziców sprzeciwiających się posyłaniu do szkół sześciolatków. Paczki z podpisami zostały dostarczone do Sejmu, a rodzicie zwrócili się do przedstawicieli władzy ustawodawczej o przeprowadzenie w tej sprawie ogólnonarodowego referendum. Wszystko jednak zdaje się wskazywać, że inicjatywę tę czeka podobny los, co podpisy w sprawie okręgów jednomandatowych czy reformy emerytalnej. 

950 tysięcy podpisów to przecież nic wobec głosu pani minister Szumilas i premiera Tuska. Ich publiczne wypowiedzi o zamiarze kontynuowania reformy świadczą o tym, że władza tak dalece oderwała się od społeczeństwa, iż stała się nieomylna. Wie lepiej, a rodzice są niekompetentni w dziedzinie wychowania dzieci. Na nic badania i ich wyniki, które wyraźnie mówią, że ponad 50 procent rodziców, którzy posłali sześciolatki do szkół, widząc to, co się z nimi dzieje, nie zdecydowałoby się po raz drugi na taki krok. Ale przecież oni są niekompetentni, urzędnicy za to tak. Nie interesuje ich, że dzieci nie radzą sobie emocjonalnie w nowym środowisku, że szkoły nie są dostosowane do potrzeb i możliwości maluchów. Począwszy od problematycznych programów nauczania, po niedostosowane pracownie, ubikacje i stołówki. Mimo najszczerszych chęci kadry pedagogicznej i wysiłku samorządów, które po prostu w wielu przypadkach nie wytrzymują finansowego obciążenia, związanego z koniecznością przystosowania placówek do wymogów reformy. Reformy, za którą moim zdaniem, nie stoją sprawy związane z przyspieszeniem rozwoju dziecka, ale potrzeby szybszego wypuszczenia na rynek pracy kolejnych roczników mających reanimować obowiązujący system ubezpieczeń społecznych. Wygląda więc na to , że autorem reform „oświatowych” jest Ministerstwo Finansów, pod wodzą Vincenta Rostowskiego, a nie pani Szumilas szermująca wzorcami Szwecji, Niemiec czy Wielkiej Brytanii. Niechże pani minister porówna też zasobność tych państw i Polski oraz warunki, jakie stwarzają tamte kraje swoim maluchom.
Dla zachowania pozorów odbyła się nawet debata w publicznej telewizji, ale jej moderator Piotr Kraśko nie dał szansy przeciwnikom rządowej koncepcji. W zasadzie swoim „prowadzeniem” dyskusji zastąpił obecną w studiu minister Szumilas, której wypowiedzi i argumentów, mimo dużej dozy dobrej woli, nie byłem w stanie zrozumieć. Skutecznie blokował też wypowiedzi reprezentantów akcji „Ratuj maluchy”, w swojej nadgorliwości przechodząc na stanowisko jeśli nie rzecznika rządu, to na pewno ministerstwa. Pełen uznania jestem dla postawy przedstawicieli strony obywatelskiej, którzy nie dali się sprowokować, a jedynie spokojnie stwierdzili, że dziękują wszystkim za zaangażowanie w zbieranie podpisów. Wnioski do wyciągnięcia pozostawili widzom, pewnie w czasie wyborów.                                                                                                                                                 Nie zdziwiła mnie też postawa redaktora Morozowskiego z TVN, który stwierdził, że wprawdzie milion podpisów to dużo, ale można powiedzieć, że tylko milion. Skwapliwie i mądrze podchwycił temat czołowy ekspert żywieniowy PO, Stefan Niesiołowski, błyskotliwie zauważając, że 30 milionów się nie podpisało. Co oznacza niedwuznacznie, że los złożonych w Sejmie kartonów z podpisami w sprawie referendum będzie podobny do tego, jaki spotkał 750 tysięcy podpisów w sprawie okręgów jednomandatowych i ponad 2 miliony w sprawie reformy emerytalnej. Najprawdopodobniej trafią do młyna w jakiejś fabryce papieru.  Ta czułość, z jaką władza wsłuchuje się w głos obywateli ma już swoje odbicie w kolejnych sondażach wyborczych. Prawo i Sprawiedliwość ma już 7 punktów przewagi nad absolutnie panującą Platformą. A premier uspokojony wizją szczęśliwych sześciolatków haratnął sobie w gałę, nieszczęśliwie ku rozpaczy wiernych Poddanych doznając kontuzji. Jednak nadal nad nami czuwa, nawet z usztywnioną kończyną dbając, by żyło się lepiej. Obserwując jednak historię władzy absolutnej, nie tylko tej współczesnej, ale i w minionych wiekach zauważyłem, że odrywając się od obywateli kończy ona zazwyczaj, jak Maria Antonina. Na politycznym szafocie.