Azaliż odwrót łask nas dotknął?

A przecież żywioł ów okrutny nie pierwszym jest, któren w bojaźni bożej nas egzaminuje. Kilka niedziel nazad ognie piekielne w tenże same obłoki swe miazmaty siarczyste wypuściły, drogi napowietrzne, z których każda do grodu Kraka prowadziła, wyludniając. Trwoga u Germanów tak wyrazista była, że obezwładniła nie tylko machiny latające, lecz i naziemne rumaki żelazne. Nawet ów potężny lud zza morza, któremu antychryst tera przewodzi, poddał się bez walki, szatańskiej mocy ulegając.

 

Jeszcze wcześniej trzeci żywioł potęgę wobec maluczkich zademonstrował, srebrnego ptaka chwytając i w nikczemne bagno ciskając. Ileż lamentu z dusz poczciwych się wówczas wyrwało, ileż psalmów żałosnych bez natchnienia skomponowano…! A nie był to finis, jak wtedy mniemano, ino prolog klęsk dopiero.

 

Litania powyższa jasno wniosek oświetla – ostatni żywioł w mroku niczym tygrys przyczajony, ukryty jak smok na swą okazyję wyczekuje. Gdzie i w kogo uderzenie wymierzy? Kogo lub co ziemia pochłonie? Zali heroldów wojny braterskiej dosięgnie? Może watahę zechce w proch i pył zamienić? Grunt zbyt szlachetne pochodzenie posiada, by tolerancję dla każdego oczajduszy uprawiać, przeto z życzliwością oczekiwać kolejnej klęski należy licząc na to, że plaga ta właściwe persony zechce w głąb swego królestwa zabrać i Lucyferowi szerokim gestem podarować. Pomsta za grzech pychy się im należy jak gnat psu.

 

Gdy cztery żywioły moc swoją zademonstrują do stanu uśpienia słodkiego wrócą. Taką przynajmniej nadzieję mieć należy, jako że stan permanentny dokazywania żywiołów świadczyłby o tem, że Bóg od Polski oczy swe odwrócił i na wschód patrzeć zaczął. A tego katolicy mogą Mu nie darować.