OBYŚ NIE ŻAŁOWAŁ

 Wiosna sprzyja zejściom śmiertelnym większemu procentowi ludzkości niż zwykle.

Jest człowiek - nie ma człowieka.

Czasem żałobnicy wracają do porządku mentalnego już w czasie pogrzebu, bo tak naprawdę guzik ich nieboszczyk obchodził.

Wobec wiedzy, że tak naprawdę świat ani trochę nie zmieni się, gdy nas już nie stanie, dlaczego nie ma w nas dystansu?

Dlaczego tak bardzo skupiamy się, fiksujemy, przeżywamy i międlimy w kółko?

Dlaczego męczymy - się i innych, zamiast żyć?

A no dlatego, że wszyscy ( z wyjątkiem Matki Teresy) narcyzami - śmy.

Dodając do tego chemię organiczną, zranienia z przeszłości, fatalne odżywianie i kolejne wcielenie, to żywot nasz Za-karą być się zdaje.

 A co tak naprawdę się liczy?

Żółty tulipan na stoliku pod wiszącą lampą.

Dotyk wiatru, kiedy zdejmuję rękawiczkę i wyciągam dłoń do góry.

Zrobiona przeze mnie herbata bliskiej osobie.

Rozmowa - bez słów - z Kimś ważnym. Lub nie.

Myśli tulące i wspierające.

I słowa takowe, i czyny.

 

Masz wybór - czekać na cud lub samemu cudem się stać.

Aby - kiedy już nas nie stanie - ktoś wyszeptał:

Tak mi żal, że już Cię nie ma...