CZYM JEST TWOJA PRZEPAŚĆ

Quo vadis...

Wrong question.

Zapytałam wczoraj się:

- dokąd idziesz?

Wrong question.

Idę jak każdy - ku przepaści, która nie wiem czym okaże się - może stuknięciem o cementowe dno, a może wystrzeleniem ku światłu.

Nie ma ucieczki. Nieuchronnie idę.

Ale to nie to pytanie.

 

Right question - brzmi:

- Jak idziesz.

Co po drodze zostawiasz.

Czy odnalazłeś w swojej drodze siebie.

Czy idziesz pod rękę, czy wbrew sobie.

I czy sens widzisz.

 

Z takim bagażem idzie się lekko, nawet jeśli hiobowe walizki  zaliczamy, bo że zaliczamy to pewne.

 

Wczoraj - " Inka 1946"

Pięknie szła dziewczyna.

Jak trudno, wbrew,  z zaliczonymi sińcami - każdej kategorii, ale ze sobą pod rękę.

Z czołem podniesionym, patrząc w oczy oprawcom, z taką godnością, że ma się ochotę klękać.

Przy zniewolonych mentalnie, "silnych" mężczyznach, myślących tylko o ratowaniu własnych tyłków,  zdawała się herosem być.

Do końca ze sobą w zgodzie.

To odpowiedź na pytanie.

 

Jeszcze tylko - oby pewność - czym ta zgoda, i o co nam naprawdę idzie.

Ale to pytanie na inny post.