Połknięci przez sieć

Samotność w sieci wcale samotnością się nie zdaje.

Oferuje złudę, miraż, fotomontaż bycia w centrum. W samym środku życia.

Jak już człowiek upora się z dziwnymi czynnościami  bycia realnego i dorwie do klawiatury - jest ulga.

Tu jest wszystko inaczej. 

On jest super inteligentnym, bystrym obserwatorem życia codziennego, obdarzonym wieloma przymiotami oraz obszerną muskulaturą na wypadek, gdyby o tym była mowa.

Jednocześnie dzikim samcem jest, zdolnym stanąć w szranki boju z największym pitbullem netu oraz ma też znajomości.

On - ten cherlawy pan z księgowości tu bryluje i jest podporą pań szukających ewentualnie wrażeń, bo wrażeń szukać można wszędzie, i nikt nikomu nie zabroni.

Lub też romantycznym poetą jest, snującym swe poezje, szukającym równie poetycznej pani - snującej swe wiersze tudzież.

 

Ona jest Dziewicą Orleańską przecudnej urody, mającą szesnaście fakultetów, nie odżegnująca się od dzikiego seksu, bo seksu nikt nikomu nie zabroni.

Jest też intrygująca, mądra i wabiąca.

Kobieta w sieci wabiąca być musi i basta, bo nikt nikomu wabienia nie zabroni.

 

I tak sobie w tej sieci siedzą.

Świątek, piątek i Wielkanoc.

Nie dośpią, nie dojedzą.

Mieszkania nie odgruzują.

Dzieci porzucą.

Siedzą.

Nikt nikomu siedzenia zabronić nie może.

 

Bo może ta sieć to jedyne, co przed szaleństwem ratuje?

Z samotności, bólu, doła, depresji i niepogodzenia się?

 

I może gdyby nie ona, to człowiek zapadnięty w sobie przestałby istnieć?

 

A tak , ma przynajmniej fatamorganę istnienia, z nieubłaganie zbliżającą się pewnością rozpłynięcia się jej.

Bo, że się rozpłynie - to ja wam gwarantuję.