będziemy kochać pomalutku
w odcieniach brzoskwiń – głos zza drzwi
– po śladach ust na brzegu kubka
jeszcze się ślizgasz – jeszcze mój
ściskany dzień na progu świata
przeżuwa papier – suchą kartkę
wyrwaną mądrość z kalendarza
obite czkawką – c’est la vie –
pluje w twarz
a ty się dław
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze