myśl
jedna z ostatnich malowana powietrzem
żywi gasnącą ciszę chwiejnym akordem światła
litanią oniemiałych: jasnych ust bladych piersi
w kieszonkowym adagio chór śpiących konwalii
śpiewa requiem powiekom
zanim zejdą, powoli,
do szkatułek z zapadnią
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze (6)