Sapcio

nie mam wiele w kieszeniach
może z pięć albo dwa
miętolone wspomnienia
cień ślimaka na murze
dom - futerał i ja
gęba w lustrze i łzy
na policzku (taakie duuże)
cienkim lento się suną
„nie to nuto”
tak struna za struną,
śliskim łgarzem
– wybacz mi smyczku
 – kapią w pudło
przez ef aż do dna,

(spłyną potem po nóżce,
aż utopią się w dziurze)
 
przemawiałam do psa
śpiewał łypiąc w kałużę
czułą arię: „Auuuuuuu –ał-ał”
z podtytułem
„o łapach kalekich”
kciuk z wulkanem garbuskiem
i opuszek serdeczny
to mi twardniał, pulsował,
to mdlał
- aaa-ł!