kakofonia

na imię mi Aśćka, zapożyczyłam się z sentymentu dla Iksa u Michałowej Baśki, z Iksem połączyło mnie siedem przypadków (ważniejszych niż to, co nieprzypadkowe) oraz czternaście węgierskich samogłosek, twierdzę, że brak poczucia humoru jest dla życia zabójczy, choć czasem musi minąć wiele uczuć, żeby przyszła na niego pora, urodziłam się w polskiej literaturze, myślę i piszę w jednym z najtrudniejszych języków świata, nie widzę powodu, dla którego miałabym nie korzystać z jego giętkiej fleksji, która daje tyle możliwości wykucia sensu, mam w nosie współczesne tendencje do rwania go kąskami bezsensów i choć jak każdy jestem membraną świata, w którym żyję, robię co mogę, żeby moje pudło rezonansowe brzmiało czysto - stawiam mu duszę jeśli wypadła, generalnie stoję na jednej nóżce, dwie pozostałe służą do wytupywania rytmu moim rymciuchom, przed napisaniem czegokolwiek, dostrajam się do świata. Czasem się zastanawiam, po co się tyle siłuję z kołkami, skoro Kosmos, którego potrafię słuchać - upadł.