kochałam szary kłębek piór
nastroszone serce z ostrym dzióbkiem
nazywałam go miłosz
szeptałam lubku
kiedy dreptał dziwacznie wzdłuż kanałów
murków rynien krańców dachu
nie pytałam często
dokąd idziesz
a skąd wcale
kiedy patrzył w oczy
czułam, że rozumie
ani ja ani on
nie byliśmy stąd
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze