w Natchle

                                                     pamięci Wieszcza rap-oda radosna
 
czy my żywi czy już martwi
pytał płacz wśród mgieł i dżdżu

gdzie jesteś wieszczu
gdzie skąd czy ku
pomiędzy błockiem i suchą ziemią
unosisz się stąpasz czy wnikasz
niebo masz w oczach i nicość
 
kto wypowie choćby drobnym słowem
piękno ścieżek między łąk tuliną
pamięć ma wietrzną i uśmiech
co się rozwinął ze świtem
martwy wrócił po nocy na twarze
zbudził mrowieniem, chuchnął w zdrętwiałe
i pobiegł prędko ku końcówkom oczu
wyskoczył łzą
i przetoczył w ziemię
 
tak rodzi się ta sól,
cenne brzemię
lekkich tchnień