nie, no nie, no nie, nie będę tak szła
po dachach starego miasta
gdzie kandyzowane latarnie jedzą w lepkiej mgle
cisza nocna w gniazdach ćmi z zaciśniętym dziobem
gonty grają koncert na omskniętym klekocie
wrony trzepią w deszczu drobnym zimnym potem
na rozczochrane włosy półnagiej stopy bose
tli się w koronkach lunatyk- głuchy, z tańczącym kotem
budzi śnięte anteny w takt pijaniutkich fal
mówi szeptem z obłędem nuci cienko
i łka
nie no nie, no nie, nie będę tak szła
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze