wzruszenie tkwiło w opłotkach
z westchniętym wyrazem twarzy
lizało resztki powietrza
dla ziemi ubitej na baczność
z uśmiechem w rigor mortis
spiętym na spokój i ciszę
skakało od dziury do dziury
z wielką wiarą i męstwem
że jeszcze się zakałuży
w jakichś słowach z pamięci
wyrwanych pustce w szczelinie
pęknięciu
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze