sforzato

nędzna jędza ususzyła na uszach

za szypułki korzonki liście-płatki

cień wiosny, ciepłej kory żeby matki

błądząc zimą - nie zamarzły gdzieś w myślach

 

powiesiła trzy pęczki trzy dyndają

kruszyny za liche rączki twarz krzywa

arcimboldo z włoszczyzny dał makijaż

a w blizny włożył ziarna i za thalią

 

bluszczy gorset proserpin głośno trzeszczy

pękła szwa w pękach ziewnięć zakwitło: a

ze zmarszczek wyfrunął wianek - znak pieszczot

 

w podrygach wiatr zakukał cicho: celli

bo ti bo ti dośpiewa ptak: ah! grazie..

spadła maska – plaudite!

– pulcinelli