stado oczu się uniosło nad ziemią, nad ziemią
widzę oczy, oczy widzą przede mną, daleko,
stado oczu marszczy czarne
ułamane kreski brwi, ospale
i groźnie, w zdziwieniu, radośnie,
stado oczu odpłynęło w pomarańcz i fiolet
a ja oddech mam spokojny
rączki krzewów gładzą zmarszczki
na czole, na czole
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze (2)