zimny rumieniec uśmiecha się w lila
szarpie dotyka drżącą ciepłą zieleń
przygarnia niewyraźne
chwieje i odchyla
lekkie odtrącenie
znajduje się w bliskach
są okna i drzwi
zarastają bledną
widome pod powieką
oddychają głębią
w końcu pewną czułą
światło przytuliło
namacalną ciemność
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze