obłoki wyobraźni i koc na pagórkach ciała
w nieprzytomnej wełnie od ciepłych westchnień
rosną usta, pocałunki z miękkich wiśni
pulsują jak bąbelki niemowlęcych pytań
ile piórek trzeba złapać
żeby zachód zadrżał ziewnął się zamyślił
i pogłaskał na dobranoc wszystkie palce
żeby oczy przymrużone
przywitały lekki sen, spóźniony mak
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze (3)