W kostkę

Za pruskim murem zatrzepotał ptak.
Taki chyba miał harmonogram odruchów uczuciowych i spontanicznie przewidywanych porywów. Łapał ją za nogi i niósł gdzieś ulicami, albo slalomem tańczył walca przez Alexanderplatz .
Żeby - meine liebe Pimpusiunia - nie spóźnić się o minutę na nieplanowaną kolację.
Gdyby emaliowane garnki były szklane, wzruszałaby się do łez równymi słojami z warzyw. Układał je troskliwie pomiędzy kolejnymi aktami rzeźni, którą urządzały mu ćwiczenia z fleksji. Śmiała się, że dziecię kultury logicznej pozna w końcu, co to smak gryzionego ołówka.
Czasem chował się w drzemkę. Brał wtedy jabłko, zapadał się w fotel i ucinał. Kiedy Apfel wypadał z rozluźnionej dłoni, budził się i wracał do szlachtowania końcówek.
W tramwajach śpiewał głośno „ach jak przyjemnie kołysać się wśród fal” - panie w wieku powstańczym, patrzyły na niego z rozkoszą.
Nofretete w Pergamon Museum ledwie go interesowała. Lubił rosyjską mistykę. Ona lubiła miętówki i lody truskawkowe.
Opera z chodnika, Berliner Filharmoniker i zachód słońca skutecznie tłumiły jej Kopfschmerz i Weltschmerz. - Po co Cię boli? – pytał. Nigdy nie nauczył się używać ‘dlaczego’.
Dlatego Rzym runął, Werter to Oryginal’s, a on liczył zaangażowanie w procentach. Eins, zwei, neunundneunzig. Precyzyjny jak berlinka, którą po sześciu godzinach wparowywał dumnie na dworzec.
Wpadała wtedy szczęśliwa w ciepłe bary, tak jak on kiedy w mlecznym zajadał leniwe z masłem i cukrem.
 
Zostawiła sobie kartkę z cierpiącą na myślenie Safo. Na odwrocie uśmiechało się urwiste pismo.
 
Wspólne zdjęcie oddała mu starannie poskładane w kostkę.
Tak jak lubił.