Pulcinella Pulcinella
94
BLOG

Obcowanie

Pulcinella Pulcinella Rozmaitości Obserwuj notkę 0

- Czy wiesz, że jesteś czarno niebieski?
- …?!
- Może masz rację, utopiłam śnieg w atramencie. Albo na odwrót. Obrazek z parkiem zimową nocą rozlał się i ułożył w zygzaki. To była akwarela, nie dziwota. Przypływa czasem, gdy siedzę przy kaloryferze. Ma zawsze pięć żeberek z gąszczem rys. Jak dłoń posiekana liniami papilarnymi. Taką siatką łapie się sen w filmach Tarkowskiego i przechowuje w słoiku po dżemie. Z wykaligrafowaną etykietką o barokowej treści: nr 345.
- …
- Tak. Ty po prostu nie masz kolców. Albo ci rosną, ale do środka. Bezpieczne płuca. Nic ich nie przebije. Bliźni oddychają przy tobie pewną piersią.
- …?
- Za dużo metafor? Nie, nie jesteś ciamajdą z nogami w iks. 
- …
- Nie. I nie dlatego, że lubisz „Idiotę”, kalesony i masz klawe życie. I koszulę flanelową. Można nie wierzyć, że się ma duszę i dźwigać ludzką bidę za pułk Cyrenejczyków.
- …
- Oj dana, dana, Tatry moje Tatry. Nie będę już o „Panu Jezusie i wszystkich świętych”. „Nowięc”: Szymanowski w radio: „niedobrze mi, oni nas nagrywają” i samochodowa ucieczka przed mafią w drodze do Suwałk. Obie ekscytujące. Jak Pan samochodzik i debiut dziecka: Maaaaama.
- …
- Wiercący zapach czosnkowej kiełbasy i Requiem. To Karajana z rozwścieczającą się fugą i głęboooka tubą basu w Tuubaa Mirum spargens sooo. Oczczywiście gęsty kompot śliwkowy i nienachalny czar dobrych manier. Dla sprawiedliwości dziejowej dodajmy: zawdzięczany modlitwie i pracy pokoleń.
- …
- Tak, brakuje mi. A coś Ty myślał? Czeskiego poczucia humoru: a bo twój wuj czesze się na hrabalową zaczeskę. No i kompletnego désintéressement dla wszelkiego rodzaju plotek, intryg i krętactw. To wręcz jakieś takie nieczłowiecze było, muszę Ci wyznać szczerze. O o o, widzisz? … Uśmiecham się i widać zęby…
- …
- nie, nie lata mi szczęka, bo nie jest mi zimno. Przy kaloryferze z pięcioma żeberkami? No ale: do życzeń.
- …?
- Ha, ha. Tak jak: Do! Apelu.. Droczę się. Rzeczywiście, ja zawsze jakoś tak transcendentalnie przy Bożym Narodzeniu. I nie tylko. Wiesz, cieszę się, że przez chwilę żyłeś w tym samym czasie co ja.
 
- Jesteś?

Pulcinella
O mnie Pulcinella

przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Rozmaitości