Petrus

gdy topiłam się w rzeszocie

może krztusiec albo kruszec koronował się w tchawicy

suspens rósł bezdusznie dusił z oczywistych motywacji

konieczności, praw natury: produkt-efekt-stan chwilowy

homo sapiens, odpierzony z duszy ssak  

człowiek zdeterminowany, wie się

(że się nie wie mniej istotne), ale wrzeszczy po sto razy – więc jest prawdą

niezawisłą wraz z przypadkiem, ten jest również naukowym politrukiem,

lub pierwiastkiem bez imienia, chyboczącą świadomością

gdzieś wśród zdziwień wszystko płynie, zauważam, że się zmieniam

nikt mnie nigdy nie powróci i nie zbada w powtórzeniach

– święty graal behawiorystów pryska

gdzieś odpływa bezpowrotnie w rozproszeniu

mrugam okiem do motyla w Amazonii,

wiesz kamyku zimny blady ja się pytam

czy dać wiary – bo w to wierzą głośną rzeszą głosząc mit,

że wkoło

żyją same automaty - ludzki pył