Polnische Wirtschaft. Wzorce osobowe na trudne czasy.

     Zaczynał się  rok 1942. Już trzeci rok miało trwać "niemieckie dzieło odbudowy" na terenach  "zjednoczonej Europy", spustoszonej wojną, wywołaną przez awanturnicze poczynania anglosaskich podżegaczy i ich nieodpowiedzialnych, nadwiślańskich klientów. Ludność Generalnej Guberni niechętnie i z niezrozumieniem przyjmowała nowy porządek prawny. Nie podobały jej się oparte na naukowych podstawach rozporządzenia rasowe, zaś nowoczesny duch niemieckich praw - rządów siły, opartych na Darwinie i Nietzschem - drażnił i przerażał umysły nasiąknięte zaściankowym katolicyzmem, z jego troską o ubogich, chorych i słabych. Powszechnie sabotowano zarządzenia w sprawach ekonomicznych, nie bacząc, że postawą ich wydania była jedynie konieczność uzdrowienia wstrząśniętej wojną gospodarki. Anarchistyczni i samolubni Polacy uchylali się od wyjazdów na roboty do Rzeszy, przedkładając niepewny los ludzi poza prawem nad stabilne życie o pełnej misce . Kwitła nielegalna produkcja żywności, oraz pokątny handel nią, odbywające się w urągających poczuciu higieny warunkach sanitarnych,  tylko dlatego, że urzędowo ustalone przydziały żywności Polacy uznali za nie pokrywające potrzeb energetycznych ludzkiego organizmu.
    Było jasne, że w niemieckich planach budowy nowego ładu Polacy będą tylko wprowadzać opóźnienia i zamieszanie, obciążając ekonomię i administrację Rzeszy, a w przeciwieństwie do np., Francuzów nie nadają się do tego, by we współpracy z organami niemieckimi dbać o porządek prawny na zamieszkiwanym przez siebie obszarze, a jedynym sposobem wymuszenia posłuch są drakońskie kary, orzekane tak wobec zwykłych obywateli, jak też urzędników i policjantów podległych administracji Rzeszy. Mimo to, obiektywne trudności państwa, zaangażowanego jednocześnie w rozciąganie właściwego ustroju społecznego na północną Afrykę, oraz zwalczanie zbrodniczej, terroryzującej własnych obywateli dyktatury, na obszarach bliskiego, rosyjskiego Wschodu, powodowały, że na terenach polsko- i góralskojęzycznych trzeba było posługiwać się organami szczątkowej państwowości polskiej, co miało i tę zaletę, ze część ludności przeciwnika musiała zwalczać się wzajemnie w imię niemieckich interesów.
    Między innymi, polską policję, tzw. "granatową" skierowano do pilnowania granic gett, oraz wyłapywania Żydów ochrzczonych, mieszkających do tej pory w dzielnicach, określanych przez administrację niemiecką jako "aryjskie". I wtedy doszło do wypadku, będącego osią tej notki.  

    Na terenie miasta Warszawy, nieznany z nazwiska sierżant Policji Państwowej, został wysłany z zadaniem aresztowania Żyda, nazwiskiem Baugart. Funcjonariusz ten udał się na teren swego rewiru, gdzie zatrzymał, a następnie doprowadził i osadził w areszcie Niemca, legitymującego się dokumentami na nazwisko Baumgarten.
    Herr Baumgarten został zwolniony z aresztu następnego dnia, po interwencji funkcjonariuszy niemieckich, kontrolujących pracę PP.
Przełożony warszawskiej policji, zobligowany przez Niemców do przykładnego ukarania niesumiennego funkcjonariusza, podjął się sprawy w sposób wyjątkowo służbisty. Podczas odprawy oficerów z warszawskich komisariatów opisał szczegółowo cały wypadek, wymieniając winowajcę z imienia i nazwiska, po czym zakończył przemowę konkluzją: 'Zwracam uwagę panów na nieporządek w pracy podległych wam posterunków."

     Nie wiem, niestety, czy udało się ocalić życie pana Baugarta. Na pewno udało się je przedłużyć i dać mu jeszcze jedną szansę.