Kto następny spada z sanek? Przyśpiewka na bal maskowy.

     Dziesięć lat. Beznadziejnej niewolniczej wojny.

Pałowali, zamykali, brali faceta w nocy, zostawiając kobietę i małe dzieci bez kartek na żywność (ale za to z nowiutkim podsłuchem). Rozpędzali gazem, strzelali na ulicach. Porywali z chodnika, zakładali na głowę worek, bili, polewali moczem, przykładali do szyi nóż. Wrzucali ciało do Wisły, do melioracyjnej studzienki, wyrzucali w biegu z samochodu. Oskarżali sanitariuszy, upadek z krzesła, pożar wywołany zwarciem. Łamali karki, łamali kariery, łamali charaktery. Ksiądz zrzucał sutannę, abstynent chlał na umór (wino było "Północne", choć z inną nalepką; ewentualnie można było przebaczyć). Cuda, cuda wyprawiali, pod płotem altanki czekał w kolejce tłum.

     A on, chluba i czoło? On, Trud-Trudów, Lud-Ludów? On - my: Naród?

    Sekrety miał. Wstydliwe.

    Stare? Oby.

Dni sparszywiały i będą parszywieć coraz bardziej. Karuzela się rozkręca. I co?

    Psze pana, psze pana...! Teczka. Się znalazła.

   "Spisane będą czyny i rozmowy".

   "A mnie to co, a mnie to..."

   ("Nad nio jemioooooła...!")