Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie

Kiedy kolejne kraje zgłaszały chęć uczestnictwa w ceremonii pogrzebu odczuwałem nieskrywany podziw. Delegacje z miejsc tak odległych, a czasem i egzotycznych. Takiego zjazdu chyba jeszcze nie było. I oto raptem co się stało? Chmura czarnego pyłu zaczęła sunąć po nieboskłonie Europy, uniemożliwiając tym samym loty samolotami pasażerskimi. Siły natury - ot takie można powiedzieć niefartowne zrządzenie losu. Ale czy rzeczywiście niefartowne? Czy to nie jest najlepsza rzecz, jaka się nam mogła zdarzyć? Najpierw było mi żal, gdy słyszałem o tych po kolei odwoływanych wizytach. A potem pojawiały się informacje o tych, którzy postanowili się nie poddawać i do Krakowa dotrzeć. I nie były to państwa 'Zachodu', który tak szczyci się jednością i ogólnoeuropejską solidarnością. Przyznam szczerze, że to boli. Ale czyż nie jest tak, że to właśnie w takich chwilach, poznajemy siłę słów zapewniających o przyjaźni, miłości, braterstwie, współczuciu? We wrześniu 1939 roku przez Polskę przebiegł dreszcz niesamowitej nadziei, gdy wojnę Niemcom wypowiedziała Anglia i Francja. I cóż z tego?

Łatwo powiedzieć, że dziś wszyscy jesteśmy Polakami. Trudniej być. Czy to nie jest ważny drogowskaz dla naszej wspólnej Polski?

Tak naprawdę w tym wpisie chciałem podziękować Panu Micheilowi Saakaszwilemu. Bo ten jego rajd po Europie był czymś, co nawet naszym nie tak odległym sąsiadom do głowy by nie przyszło.

"Jak podały gruzińskie media prezydent Saakaszwili, który przebywał z wizytą w USA, najpierw przyleciał do Portugalii, stamtąd udał się do Włoch, następnie do Turcji, dalej do Bułgarii, a później do Rumunii. Dopiero z tego kraju udało mu się przylecieć do Polski."

źródło:wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,Trudna-podroz-Prezydenta-Saakaszwilego-do-Polski,wid,12184846,wiadomosc.html


I jeszcze ostatnia myśl na koniec: jesli się chce, szuka się sposobu; a jeśli nie, szuka się powodu...