Śmieszna rzeczywistość medialna

Dziś mały fokusik na kreatywną funkcję prasy, zwłaszcza Salonu24.

Od momentu powstania, PJN cmokany jest przez wszelkie możliwe autorytety, jako wspaniała alternatywa dla najgorszego. Najgorszym jest oczywiście Jarosław Kaczyński i PiS. Od Moniki Olejnik po Rafała Ziemkiewicza zachwycik roznosi sie w eterze. Olejnik przytula Jakubiak i pocieszała płaczącą Elę, że jeszcze niejedna wigilia przed nią i że następne będą równie piękne jak tak u Jarosława, "prawicowi dziennikarze" przeanalizowali wspaniałą "alternatywe" wzdłuż i wszerz, z wypiekami na buzi, z ich analiz możby by ułożyć stos do sufitu.

Wszystko to dla tworu który w ludzie cieszy sie 2% poparcia i to wyciśniętego dzięki medialnemu stręczycielstwu.

Dziś, mimo iż monumentalny PJN oscyluje z poparciem w granicach połowy błędu statystycznego, admin Salonu24 posuwa się do śmieszności przekraczającego wszelkie granice błazeństwa. Marek Migalski (StronaGłówna, a jakże) serwuje sprytnie wizję jak to PJN będzie rozgrywał przyszłą wiekszość parlamentarną, jak za selekcjonera będzie robił, jak porozbija dotychczasowe bloki polityczne i pozbawi przywództwa Jarosława Kaczyńskiego i Donalda Tuska.

Na to poczciwizna Kataryna podchwytuje temat i smaruje "analizę" w poważnym tonie biorąc wrzutki Migalkiego za dobrą monetę.

I tak właśnie wyglądają próby tworzenia rzeczywistości. Klasyka. Tabuny blogerów komentują rozwodząc się nad wirtualnymi konstrukcjami z rzeczywistyością mającymi tyle wspólnego co Kluzik-Rostkowska z Thatcher. Równie dobrze te tony analiz i produkcję pary wypuszczajnej w gwizdek możnaby było przyłożyć do UPR na przykład. Rusofile mieliby wiekszy fun.

Ordynarne bicie piany i nadymanie PJN do rozmiarów giganta. Tak śmieszne, że niesmaczene wręcz. Irracjonalna niechęć do Kaczyńskiego oraz uwielbienie dla swych mądrości politycznych powodują taki właśnie opłakany rezultat.