Mają pecha

 

Zabawne jest widzieć, jak chcą, by nie był tym, kim jest, a stał się tym, kim oni by chcieli, by był.

Nie Kaczyńskim z krwi i kości, ale Kaczyńskim z ich wyobrażeń.

Akceptują go w jego najgorszym, najbrutalniejszym wydaniu – ale chcą, by innym przedstawiał się jako ktoś zaprzeczający właśnie temu, co im się w nim najbardziej podoba.

By oszukał innych – nie ich.

By okłamał skutecznie cały świat dla swoich własnych i ich korzyści.

Przypinają mu twarze, wizerunki, jak na portretach pamięciowych, wymieniając dowolne fragmenty,dopasowując je do stanu swojej wiedzy o tym, co może „chwycić”, próbując znaleźć tę aktualnie najlepszą twarz, tę, którą da się podsunąć ludziom tylko po to by ich oszukać.

Tłumaczą z wolskiego na polski i odwrotnie słowa, chcąc zatrzeć ich sens, jakby wstydzili się tego, co mówi. Wyjaśniają, kombinują, uzasadniają, dorabiają ideologię – jakby to powiedział nie on – a ktoś, kim się stał zupełnie bezwiednie. Jakby był bezwolną, lub ubezwłasnowolnioną, kiepską repliką samego siebie.

Cieszą się, gdy w jakimś momencie uda mu się nie palnąć głupstwa. Gdy media za coś bodaj odrobinę go pochwalą, potraktują poważnie. Gdy słupki sondaży skoczą o pół punkcika procentowego w gorę.

Jakby był pajacem, któremu raz udało się nie pajacować i jakby to wystarczyło, by pajacem być przestał na zawsze.

Tak bardzo chcą, by był tym,  kim jest - równocześnie będąc tym, kim są inni, lepsi, uczciwsi, mądrzejsi, skuteczniejsi od niego.

Przerażeni nie widzą wyjścia z błędnego koła swojego chciejstwa – bo chociaż nieustannie dostrzegają, że w żadnym przypadku nie spełni ich marzeń i oczekiwań, że ich ośmiesza, kompromituje, zawodzi, okłamuje, oszukuje, pogardza nimi – to przecież w ich myślach MÓGŁBY być kim zupełnie innym: ośmieszającym, kompromitującym, zawodzącym, okłamującym, pogardzającym, oszukującym - wszystkich INNYCH, nie ich.

Tym spełniającym ich sny o potędze.

Zwycięzcą – a nie wiecznym przegranym.

 

ALE NIE JEST.

Jest tym kim jest.

I to jest ich pech.