Grzegorz Napieralski trzyma w ręku złoty róg. Może w niego zadąć i doprowadzić do powstania w miarę silnej lewicy w Polsce, obejmującej nie tylko dzisiejsze SLD i swoich młodych wyborców z 20 czerwca, ale także wyborców centrolewicowych (dziś nieaktywnych lub trwających w poparciu Platformy Obywatelskiej - mimo rosnącej, zwłaszcza po wyborze Bronisława Komorowskiego, świadomości konserwatywnego charakteru tej partii) oraz osoby o bardzo lewicowej wrażliwości. Dla tych ostatnich SLD dotąd był zbyt centrowy i liberalny.
Aby to osiągnąć, Sojusz musiałby się otworzyć na inne środowiska lewicowe, zarówno radykalne, jak też bardziej centrowe. Musiałby stać się biegunem przyciągającym wszystko, co da się oderwać od PO (wyborców liberalnych światopoglądowo, oczekujących sprawnego, acz nie omnipotentnego państwa i racjonalnej gospodarki) i PiS (elektorat socjalny) oraz powyciągać z domów do aktywności obywatelskiej.
Napieralski ze swoimi 13,68% ma dziś siłę, aby do takiego projektu przekonać polityków, aparat i członków SLD. Bo nie ulega wątpliwości, że musieliby oni nieco się „posunąć”. I nie ma co mieć złudzenia, że zgodziliby się na to bez oporu.
Ma też taką pozycję, że liderzy innych partii lewicowych na jego propozycję musieliby przystać. Niektórzy zapewne byliby gotowi nawet przywdziać worek pokutny i posypać głowę popiołem.
Ale Grzegorz Napieralski może też złoty róg zgubić: iść dalej tą samą drogą, co do tej pory. Umacniać logo „SLD” i sprzyjać realizacji interesów tych ludzi, którzy dzisiaj są w Sojuszu. Zmarginalizować niepokornych. Odstraszyć potencjalnych stronników. Wdrażać taktykę spalonej, zdeptanej ziemi dookoła SLD. Pokusa tego wyboru wydaje się być duża. Na tej drodze jednak zwycięstwa byłyby pyrrusowe. Odtrąceni, postawieni pod ścianą musieliby ją gryźć, aby nie zniknąć z powierzchni polityki. Utrwalałby się wizerunek małej partii aparatu. Sondaże już dziś dają 2/3 tego, co w wyborach prezydenckich.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)