Jakiej historii potrzebuje Polska?

Jak już wcześniej pisałem, odpowiednia wizja historii powinna pełnić funkcję kształtującą społeczeństwo. Tak było w okresie międzywojennym. Dzieci wychowane w wolnej Polsce stały się najbardziej patriotycznie nastawionym pokoleniem w dziejach naszego kraju. Tylko ich odpowiedzialność, pasja i miłość do ojczyzny uratowały Polskę przed totalną zagładą po 1939 roku. Bez osób urodzonych w latach dwudziestych naród mógł po prostu nie przetrwać wojny, okupacji i komunizmu.

Czy w szkołach II RP tłumaczono dzieciom, iż np. Aleksander Wielopolski był „człowiekiem honoru"? Czy podkreślano skuteczność ugodowej polityki Rady Regencyjnej? Nie. Uczono o bohaterach i czasach chwały. Pokazywano, jak wspólnym wysiłkiem Polska podniosła się z popiołów. Młody Polak miał być dumny z przeszłości swego kraju. I był. Mało który uczeń znał słowo „kompromis".

Dziś historię Polski przedstawia się jako pasmo klęsk. Chwała jest czymś tak odległym w czasie, że aż mitycznym. I nie chodzi mi tu bynajmniej tylko o tzw. „autorytety" - takie jak Andrzeja Wajdę, który pokazał w „Katyniu" oficera, który mogąc uciekać wybiera niewolę.

Myślę o tych wszystkich, którzy każą się nam stale koncentrować na obchodach klęsk - Kaczyński fetował Powstanie Warszawskie, Tusk szykuje rocznicę Westerplatte.

Oczywiście, bohaterów przegranych bitew należy czcić. Lecz historia Polski to tysiące wygranych bitew - nie tylko Grunwald, Wiedeń i Monte Cassino. Mamy na czym budować narodową dumę i czego uczyć nowe pokolenia. Każdy młody Polak powinien wiedzieć kim był rotmistrz Witold Pilecki, a nie to co się zdarzyło w Jedwabnym.

Przede wszystkim zaś - należy pokazać, iż o Polskę walczyły miliony. Że była ona wielkim zbiorowym obowiązkiem. Tymczasem teraz dla wielu „intelektualistów" synonimem „Solidarności" stało się kilka nazwisk: Wałęsa, Michnik, Germek, Frasyniuk. One są powtarzane jak mantra, gdy tymczasem „Solidarność" byłaby niczym bez zwykłych ludzi, którzy po zwycięskim strajku po prostu poszli do domu.