Uczyła mnie mama, bym się nie bał chama

Wczoraj, 16 października 2026 roku, o godzinie 22.35. Oglądałem „Szkło Kontaktowe”, a tam obrazek jak z kabaretu politycznego, gdyby nie to, że kabaret przestał być śmieszny.

Pod Trybunałem niejaki Bąkiewicz straszył policjantów, że każdy z nich zostanie rozliczony.

Proszę Państwa! Cóż za odwaga! Cóż za męstwo! Cóż za rycerski duch! Zwłaszcza że bohater nie przemawia z okopów pod Monte Cassino, lecz z chodnika, w blasku kamer, do funkcjonariuszy wykonujących swoje obowiązki.

Aż chciałoby się zapytać: czy to jeszcze obrona praworządności, czy już casting do filmu pod tytułem „Morda w kubeł, bo wrócimy!”?

Ale to dopiero początek przedstawienia.

Na dziś, ojcowie narodu, czyli Kaczyński, Święczkowski, Sakiewicz, Gosek, Macierewicz i pozostali artyści politycznego zespołu objazdowego, zapowiedzieli pod Trybunałem Konstytucyjnym Godzinę Zero. W patriotycznej oprawie mają bronić Ich Trybunału, jakby to była ostatnia reduta Rzeczypospolitej, a nie instytucja, o której niezależność i konstytucyjną pozycję od lat toczą się polityczne spory.

Słowo „patriotyzm” odmieniane będzie zapewne przez wszystkie przypadki. Nie wykluczam również, że pojawią się biało-czerwone flagi, bojowe miny i przemówienia, po których nawet najtwardszy patriota będzie potrzebował kropli walerianowych.

W takim towarzystwie groźna mina staje się argumentem, wrzask zastępuje rację, a tupet urasta do rangi cnoty obywatelskiej.

I właśnie wtedy przypomniała mi się stara, kultowa piosenka z czasów Solidarności. Piosenka, która w epoce, gdy za sprzeciw wobec władzy można było naprawdę zapłacić wysoką cenę, dodawała ludziom odwagi i przypominała, że człowiek nie musi klękać przed każdym, kto głośniej krzyczy.

Jej przesłanie można streścić słowami, które brzmią dziś wyjątkowo aktualnie:

Uczyła mnie mama, bym się nie bał chama.

Posłuchajcie proszę: https://www.youtube.com/watch?v=OngKknBLydc 

Dedykowałbym tę piosenkę wszystkim policjantkom i policjantom, którzy znajdą się na pierwszej linii tego politycznego spektaklu.

Drodzy Państwo! Nie jesteście od tego, żeby drżeć przed politycznym kogutem, który pieje najgłośniej, gdy ma za plecami partyjny kurnik. Jesteście od tego, żeby pilnować porządku, przestrzegać prawa i pamiętać, że mundur zobowiązuje do odwagi, ale również do rozwagi.

A politykom, którzy dziś straszą funkcjonariuszy przyszłymi rozliczeniami, przypomnę nieśmiało, że Polska nie jest prywatnym folwarkiem żadnej partii, a policjant nie jest partyjnym parobkiem, którego można dziś obrażać, a jutro łaskawie przyjąć do służby po odpowiednim rachunku sumienia.

Bo w państwie prawa obowiązuje zasada prosta jak policyjna pałka: nie ten ma rację, kto głośniej wrzeszczy, lecz ten, kto potrafi wykazać, że działa zgodnie z prawem.

I jeszcze jedno. Znamy już z historii rozmaitych politycznych mocarzy, którzy obiecywali przeciwnikom rozliczenia, a sami nie mogli się doczekać, kiedy znów zasiądą na stołkach. Niektórzy z nich mieli nawet ambicje zbawców narodu. Zbawienie zwykle kończyło się jednak na zbawianiu własnej pozycji.

Dlatego dzisiaj, patrząc na widowisko pod Trybunałem, warto zachować zimną krew. Nie każdy, kto napina pierś i wybałusza gały, jest lwem. Czasem to tylko kogut, któremu pomylono podwórko z polem bitwy.

A na koniec dedykuję organizatorom Godziny Zero pewną myśl, którą być może warto umieścić na transparencie przed wejściem do Trybunału:

Panowie, odwagi! Tylko nie pomylcie państwa prawa z państwem, w którym prawo ma się bać panów.

Bo mama uczyła mnie, żebym nie bał się chama.

Nie zdążyła tylko uprzedzić, że kiedy cham dorwie się do polityki, potrafi zażądać dla siebie jeszcze immunitetu, trybunału i honorowej asysty.

A wtedy, proszę Państwa, zaczyna się nie Godzina Zero, lecz godzina próby dla przyzwoitości.

Krzysztof Pasierbiewicz (emerytowany nauczyciel akademicki AGH, niezależny bloger)

Post Scriptum

Uprzejmie informuję, że nie-merytoryczne komentarze, których jedynym celem będzie odegranie się na autorze notki za jego krytykę PiS-u - będę wysyłał do spamu. 

.