KOCHANY PANIE DONKU. OSTATNI CAR...

                                                               ..... Rosji miał  mentalność liniowego pułkownika, a był podobnie jak  Pan, ambitnym samodzierżcą, uważającym się w dniach I Wojny za demiurga i kreatora  zwyciestw. Zwłaszcza, tych  nieuchronnie przyszłych.

                                                 Historia obeszła się z nim i rodziną niezwykle okrutnie; zdradzili go niemal wszyscy, którym ufał, zabili bolszewicy, chociaż stanowili zdecydowaną mniejszość  tamtejszego społeczeństwa. Powie  Pan :nie te czasy. Pewnie, że nie, ale mentalność władców,  którym  wierny PR wmówił nieomylność, jest wciąż tożsama.    W obliczu buntu ludu netowego,  ognia krytyki , kierowanego z wszechstron, chichotu milczącej gawiedzi, zdecydował się Pan na osobiste  ryzyko.  I ogłosił  wszem i  dokoła - swoją  omylność.  To zaskakujący gest, w obliczu  słupków, które zaczęły  Panu zwisać i powiewać.

                                        Czas na wykonanie  kolejnego gestu; gesty co prawda w polityce także kosztują, jednak ich brak w odpowiednim miejscu i czasie - jeszcze więcej.  Niech Pan,  Donku nasz upremierowany, wspomni , przypominając nam swoje dawne luzactwo, że wciąż  i bez wątpienia,  pozostaje Pan szczerym demokratą, któremu na sercu leży dobro nas wszystkich, a nie tylko tych, którzy  wodza wynieśli , a teraz łażą po kątach i krzakach, mamrocząc coś  o zmęczeniu materiału i ewentualnej rezerwie  SHETYNNEJ.

                                                           Będziemy to w stanie docenić.  A co do oceny, to sam Pan wisz....