Ada

Ada Irena Otolska

LAMENTACJA

Siadł na odwróconej skrzynce po owocach.

Obok leżały metalowe szczęki spragnione krwi.
Swoją siwą głowę tulił w ramionach i
jak w strzaskanych fałdach doliny
chował świat między konarami.

Powiedział, że i tak już nic po nim.

A ja szukałam ciebie po całym świecie.
Znalazłam. Znalazłam tutaj.

Jeszcze trzymał kapelusz w dłoni
i z trudem ukrywał zdumienie.

irena otolska
02.09.2017

DOMNIEMANIE

żarowka pod sufitem wabiła napalone ćmy
spopielały więc im skrzydła i włochate kończyny
zaskwierczało życie w ostatnich korkociągach

zbolałe światło wypełniało stękanie
nieśmiało sen owijał się wokoł mnie
oddech tonął w kakofonii dźwięków

trzasnęły kuchenne drzwi pośród eufonii
w korytarzu mrowiło się od powłóczących nóg
obudziłam się…na kołku spodnie i flanelowa koszula

JESZCZE TROCHĘ

Jeszcze trochę, jeszcze…

Ale już dźwięki trawiły ciszę. Przymknięte oczy rejestrowały

może ostatni kadr snu. Tymczasem jak boje zjawiały się pojęcia.

Lecz każde z nas okupowało własne getto.Wkurwiała mnie twoja

nieobecność,

podczas ktorej usiłowałam dźwignąć nasze zartwychwstanie.

I kiedy Szekspir wkładał w usta Hamleta rozterkę,

wiedział, że czasami zabrzmi jak oklepana śpiewka.

* * * * * * * * * *

____________________________________________________________________________

Powyżej przedstawiam przyjaciółkę z lat odwiecznych, chociaż nie moją osobistą Muzę.

Jednak osobę na swój własny sposób inspirującą Kadmona.

To poetka z miasta Sz. na Środkowym Pomorzu.