Na gruzach II RP

Zawsze gdy myślę o idealnym, lub przynajmniej bliskim ideału, społeczeństwie, myśle o Polsce przedwojennej, czy w zasadzie należałoby powiedzieć Polsce przed PRLowskiej. Dla polskiego społeczeństwa bowiem, jeszcze bardziej dotkliwe od tępienia i wyrzynania, okazało się budowanie nowej ojczyzny pod dyktatem socjalistycznej hołoty.

Niezwykłe pokolenia Polaków wychowane w, jak niekiedy twierdzi się na lewackim zachodzie, reżimie Piłsudskiego, wykształciły wspaniałe elity oddane swojej ojczyźnie i jej instytucjom. Wykształciły się zgoła inaczej od naszych dzisiejszych zsowietyzowanych "wykształciuchów".

Niezwykłe pokolenia Polaków, które wydały na świat tysiące bohaterów, miliony patriotów. Nie wątpie że gdyby w 2010 roku znaleźlibyśmy się w sytuacji podobnej do tej z roku 44, ledwie stać by nas było na powstanie wymiaru praskiego.

Oczywiście sporą role odgrywa tu epoka, w której żyjemy. Epoka wygody i łatwizny. Człowiekowi naszej epoki wydaje się że jego celem jest bezwzględne dążenie do szczęścia. Taki człowiek nie będzie nadstawiał karku i brodził w ściekach dla tak nie hedonistycznych wartości jak ojczyzna, naród, mądrze pojmowana wolność czy dobro ogółu. Dobro ogółu tak wykpione przez socjalizm.

Jednak gdyby nie komunistyczne "reformy gospodarcze" Polak nie był by tak uzależniony od swojego, źle funkcjonującego dodajmy, państwa, jak jest dziś. Społeczeństwo nie byłoby tak wyprane z obywatelskości.

Genialnie w swoim Polactwie opisał to R.A.Ziemkiewicz, więc na tym skończe ten temat żeby nie parodiować "mistrza". Jednak nie pisze tych wszystkich banałów bez powodu. Wróciłem właśnie z Warki. Miejscowości, której przedwojenny obraz zachowała dla mnie w swoich opowieściach Babcia. Obraz bardzo szczęśliwy i zachęcający, przy tym obraz, mimo fantazji malarza, bardzo prawdziwy.

Musze przyznać, że porównanie tego świata który opisała Babcia, a tego który ja widziałem jest jak budowa III RP na gruzach państwa Piłsudskiego.