Po czyjej stronie?

Kolejny raz przez media przeszła fala krytyki związana z domniemanym torturowaniem terrorystów z Al-Kaidy w naszym kraju. Oburzone media i „obrońcy praw człowieka” piszą o skandalicznych praktykach stosowanych podobno podczas przesłuchań w Szymanach. Nagłaśniając sprawę działają na szkodę Polski, narażając polskich żołnierzy w Afganistanie oraz Polaków w kraju na zamachy. Czynią to choć jak dotąd nie ma żadnych dowodów, że takie praktyki w Polsce miały miejsce. Patrząc na reakcję obrońców praw człowieka i mediów można również dojść do wniosku, że przedkładają oni interesy ludzi oskarżonych o działalność terrorystyczną nad prawo innych do życia.

Ludzie krzyczący o łamaniu praw człowieka i potępiający tortury zbyt łatwo zapominają, że to właśnie dzięki ostrym, czasem kontrowersyjnym, praktykom śledczych udaje się walczyć z terroryzmem islamskim zalewającym świat. Dotychczasowa walka z Al-Kaidą pokazuje, że praktyki stosowane w „demokratycznych” państwach prawa nie są skuteczne w walce ze zdeterminowanymi bojownikami gotowymi zginąć, by tylko zabić „niewiernych”. Prawdopodobnie więc gdyby nie ostra strategia obrana za czasów G. Busha częściej mielibyśmy do czynienia z zamachami. Wtedy apelowanie mediów o prawa człowieka nic by nie dało. Islamscy fundamentaliści niechętnie o nich słuchają. Czy broniący praw więźniów zdają sobie z tego sprawę? Można dojść do wniosku, że nie.

Obrońcy praw człowieka starają się raczej pokazać zamachowców, jak ofiary okrutnego systemu. Jednak w przeważającej większości w ręce śledczych z Guantanamo czy CIA nie trafiają niewinni sprzedawcy bułek. Trafiają osoby przygotowujące zamachy, planujące mordowanie niewinnych ludzi. Bronienie takich ludzi ma więc posmak przyzwolenia na ich barbarzyńskie praktyki...